10

quum altera pars ea careat; verba enim illa„E09e„d rolg lloiο“ ironiam non continere unus- quisque videt. Ne igitur Aristophani absurdum aliquod injungam, hoc potius statuo, Aga- thonem vita jam caruisse. Sic etiam optime quadrat et aptissimam interpretationem admittit illud„es Hœναεοαν εiαu Licet enim vocem adzag nude positam de opulentis et qui omnium rerum copia abundant, quod semel in Iliade factum esse memini, aliquando usurpatam inve-

neris, frequentissimus tamen hujus vocis usus est de diis deque iis, qui sunt in insulis bea-

Ipsum quoque Scholiastam huic prae altera, quam dedit, interpretationi favere,

torum.

indicio sunt verba, quae in fine addit„ Toũro os mαςσν ευνουντοναε quae procul omni dubio ad

posteriorem interpretationem spectant. Ceterum vehementer dubito, an ullus Atheniensium

propter assonantiam vocum uœsdoνν et Mozedove haec verba de conviviis apud Archelanum regem, ut quidam voluerunt, intellexerit; quod vix credibile est, nisi forte hoc statuere vis, haec verba, ut ita dicam, jam in consuetudinem proverbii abiisse. Quibus perpensis satis tutum me esse arbitratus sum, si a partibus Welkceri et Schlegelii starem, qui, hice in P

rae- lectionibus de arte dramatica et litteris Graecorum et Romanorum pag. 308, ille in libro suo de Trilogia Aeschylea pag. 526, Agathonem jau mortuum esse statuunt ante actam Aristo-

phanis fabulam Ranas, h. e. ante Ol. 93. 3.— Quae quum disputata sint de tempore, quod Agatho vita expleverit; jam dicendum erit de reliqua ejus vita. Quod ad Agathonis educa- tionem attinet, omnibus iis artibus et scientiis, quibus nobilium Atheniensium juvenes er

u- diri solebant, institutum eum esse verisimile est;

nam de nobili ejus genere nequaqunm dubitaverim. Maxime autem eu aetate Athenis florebant Sophistae, qui multi- plici rerum utilium cognitione, admirabili vi dicendi et novitate orationis omnem Athenien- sium juventutem ad se alliciebant. Hos viros etiam Agatho adiit eormmque artes sibi vin- dicavit, et primis quidem temporibus Prodici videtur praeceptis et institutis usus esse; siqui- athonem cum Prodico conversantem exhibuit, ut jam in juvene notaret mollitiam. Prodicus nimirum

dem recte hoc colligimus ex Platonis Protagora p. 315. D., et non potius Plato Ag ut etiam Agatho ob mollitiam infamis erat. Seriore tamen tempore ad Gorgiam magis ma- gisque se applicuit, hujusque viri auctoritas tanta fnit in Agathone, ut eum non inepte Gorgiam tragoediae nominare possis, quod quomodo intellectum voluerim mox dicetur. Pror- sus inepta eorum est sententia, qui Agathonem Platonis discipulum facere voluerunt, quippe qui, quum ille prima tragoedia vinceret, vix quatuordecim annos natus esset teste Athenaeo lib. V. p. 217. Socratis vero familiaritate et consuetudine usus est, quod tamen non ita intellexerim, ut ejus discipulus fuerit. Praeterea, ut etiam de externo corporis habitu Aga- thonis aliquid dicam, eximia eum fuisse corporis pulchritudine et gratia, omnes uno ore consentiunt, quare ad locum Protagorae citatum ablegasse sufficiet. Non igitur miraberis, multos eum habuisse amatores; ex quibus tamen primum locum obtinet Pausanias ex Cera- mico, quocum saepe altercatus esse dicitur eo consilio, ut jucundior huic esset in gratiam

reditus. cf. Aelian. Var. Hist. II. 21. Atque etiam Euripidi, qui drama Chrysippum, quod