6

nova esse et quasi ασάἀdoo“ quoddam videbatur continere.

Nam, etsi haec sententia Socrate et Platone, hominibus illis ad cogitandum acutissimis dignissima atque etiam, si philosophica cam ratione contemplamur, vera est, tamen quae duo primaria dramaticae poeseos genera putantur, tragoedia et comoedia vi sua ac natura tam diversae erant et, sicut omnia fere pocsis genera, apud Graecos tam certis limitibus distinebantur, ut ab eodem scriptore utra- que tractata sit nunquam. Quibus igitur consideratis manifestumn est, hunc Agathonem, qui est idem, qui pridie ejus diei, quo haec in ipsius aedibus disputari finguntur, prima tragoe- dia vicit, non esse posse poetam comicum.“ Mimimi momenti est aliud quoddam argumen- inm, quod, ut demonstretur, Agathonem etiam tetigisse poesin comicam, affertur. Apud Philostratum in vit. Sophist. I. p. 493. haec reperiuntur: 4„⁶„ν, 5 rie

.. r9ννν˙?ᷣσσ ππνντηι, dv 1 0nidoir doꝓοντꝑε α xα⁵εε oldJe, 0JAuZod 16 1.*εεν p⁷ποοεꝓeά*έμε⁸ε.“

„Eltiam haec verba in commodum suum vertunt, qui Agathonem comicum fuisse dicunt, hunc sensum inferentes

„ qui elegantiam et sapientiam in comoediis condendis ostendit; est potius,

quem sapientem poetam esse et Hoc tam perspicuum est, ut prorsus nulla demonstratione egent; verum ut compareat, re vera ita judicasse comicos de Agathone, et unde fluxerint haec Philostrati verba, haud superfluum erit attulisse, nes Thkesmoph. vers. 52: 1

elegantem comoedia i. e. comici agnoverunt.

quae dicit Aristopha-

Meller„ο o uduienie Ay„ a. 1. 1. et porro vers. 65. sd.:

ds kroi⁴νοo dosð ro?ro roινπα οι

Tod z*ierode z. T. 1. 3 Ceterum hoc toto loco Thesmophoriaz. vers. 57. ssd-, uti non minus ex interjecto mollis- simo hymno in Apollinem et Dianam(vers. 107 ssq.), quem omnino ad veritatem expr

es- sum esse existimo, licet Aristophanes, licentiae temporum illorum,

quae in tragica quoque acerrimus castigator, Agathonis ingenue detegat ejusque in dramatis elaborandis nimis quaesitam gentiam lepidissime et justa indignatione perstringa

arte jam multum ab antiqua virtute et simplicitate deflexerant, vitin et putidam dili- t, elegantiam Agathonis possis deprehen- dere. Etiam Agathonis oratione in Platonis Convivio in laudem Amoris, quamvis non uno nomine vituperanda, probetur, eum elegantem fuisse scriptorem ef. Platonis Sympos. cap. XVIII et XIX. Quam futilia igitur aut potius quam pror

sus nulla sint argumenta, qui- bus comica poesis Agathoni vindicetur, vidimus.

Maximo zutem argumento, Agathonem non er Scholiastam et, qui eum exscripsit, Sui- qui in Symposio III. 32 simpliciter xouriy, et athonem vocat), quod, inquam, praeter hos omnes reliqui, qui de Agathone loquuntur, omnins de ejus:

urte comica tacent et aut disertis verbis tragicum eum nominant aut de tragoedia disputantes ejus mentionem f

tractasse comoediam, hoc esse debet, quod praet dam(quibus etiam addi potest Xenophon, Zenobius, qui in Proverbiis αευμνκν Ag

laciunt. Quod si ipsis veterum testimoniis firmare vellem, vereor ne temere has pagellas augeum; quare hie ipsa