5

utramque poésin et tragicam et comicam amplexus sit, quo errore implicitum esse im-

rimis Baylium video, qui in lexico suo historico critico sub voce Agatho prae ceteris hnic Ianam etiam comicam poésin vindicare studuit, testem sibi sumens Scholiastam ad Aristo- phanis Ran. vers. 84, cujus verba haec sunt:„obros ös' dy⁴ϑαμυeν ν⁶υνμρννοοοας oο εοαννααous dadαe᷑άχ⁵zνο, d*ανιο ν 196νν rαε rin r9dreε‿ναeν Ʒαννοος‿ u⁵α †φανο o HMdν νυννην⁵σαιονεενν εασmπτ‿αε b vijoarrat, rolad dνα οdρνdie αν urag Oerruy. Talem, qualis praedicatur Scholiastes Aristophanis, qui sententiae suae adhibet auctorem, huic vix est quod opponi possit. Verum- tamen in hac re vereor, ne non satis valeat Scholiastae auctoritas. Jam enim si idem Scho- liastes errare potuit in Ione Chio, quem pari modo comoedias fecisse contendit, nonne tunc putemus eum errasse etiam in Agathone? At erravit certe. Signa erroris apertiora sunt, quam ut ignorari queant. Nam ne dicam, Scholiastam sibi ipsi quasi repugnare, quum ad Ban. vers. 83 de Agathone dicat okroc o r9u‿νανισιꝝ=xνπτνν E&rd 1αέανiα OueSdndero, addita tamen verba roõ Tox.ue sduwozälou quemque debent offendere. Quid enim? Num Socrates quemquam comicam artem aut omnino ullum poéseos genus edocuit? Neminem prorsus, quod equidem sciam. Verum ut rem quam brevissime absolvam, neminem fore puto, qui vel obiter Pla- tonis convivium perlegit, qui neget, Scholiastam in conscribenda hac annotatione ante oculos habuisse, quae in fine hujus dialogi leguntur. Aristodemus ibi narrat, Socratem, quum ceteri convivae vino poti obdormivissent, sermonem habuisse cum Agathone et Aristophane, cujus summa fuisset, unius et ejusdem viri esse, comoedias et tragoedias posse facere. Verba Platonis haec sunt:„roν oiνν νs ανis duαεꝙνεαα, α αμιν εμα Adgiτοdννανασο oē T nutuv Oaι 1⁴ννάν J)αν·- oure„⁴ εε dεeνν υαρααeσνQνκνειινσι τeονουστ‿νεινõↄε•ú1 11STO ε†ένυοσν Ʒέ⁄h, οααναꝙν aeer òν ꝙ̈πκνσσν Juο³ονεέ dοντοεςσ ον αeτeονι GοJ:-'*conucgdia aad 19ꝙν xν emioraoνα⁶ ⸗ otstv,*⁴*‿ τν réxen roαννσνοποιννιν ευντα nαασέοονοσοιν ναραι Tuĩα Sdij dντ‿αμυνακεμμενοναι αάν ς od G†da roOuενous uM- deer«. r. J. Cujus loci sententiam quum aut minus recte perspiceret, aut quum errore memo- riae apnd Platonem, quod non legerat, sese legisse crederet Scholiastes, Agathoni comoe- diam simul cum tragoedia vindicavit, quod non tantopere mireris, si id animum attenderis, recentioribus adeo temporibus exstitisse, qui, inducti sine dubio illa Scholiastae annotatione, verba roĩ aæuroö d 9d; Saε m*Qτναροαντνα‿ u†νεα exaαν—τeε in gratiam Agathonis dicta esse statuerent, quasi ille fuisset iste vir, qui utramque artem tractasset. At ridiculum sane est, si quis ea in gratiam alicujus dicta esse contendit, ad quae concedenda is, in cujus gratiam dicuntur, nisi coactus adigi non potest. In ipsa autem ratione, qua Plato Agathonem et Kristophanem Socrati concedentes fecit, firmissimum argumentmn positum est, ne dicam Agathonem sed omnino neminem veterum poetarum scenicorum in utraque poesi elahorasse- Plato enim hoc dicit, Socratem coëgisse eos concedere„oοεσαναάνν⁴εει ν byegn dε*ευ cv'oic,“ illos vero coactos et non sane volentes coucessisse„raura di, dr⸗ανναννοεονςσναιoνς a 2i 0,α εrοεεννος... Si vero id quaerimus, qui fieri potuerit, ut illi non nisi coacti ad

8 7........ ⸗ Socratis sententiam accederent, haud aberraveris, si dixeris, quia ipsis haec sententia plane