lius virtuti dat, ut divinum arcum tangat. Hic pietas Neoptolemi ap- paret.(652. sq. 656. sq.) Qui quum animi habitus Neoptolemo sit, vi- det ille ulcus Philoctetae summis cum doloribus rumpi, videt ut perpetiens ille dolorem supprimere studeat, ne dilato eam ob caitsam atque adeo sublato itinere in potestatem Ulixi ex mercatoris dicto ab Atridis missi incurrat. Jam quum Philoctetes Neoptolemo, probitati ejus confisus, arcum commissurus sit servandum, hic summa se fidem fallentem perfidia usurum esse persuasum habens, ubi Philoctetes dicit(765. sqq.) 700 Sovν, nα τννφρμeννν ε τοσπκαιαον un dν meννέ οαα mνοενmοωνν õἀᷣνd, uνᷣ dυτ 2εε τε, 2XBQ¶m½τπσιm τό⁴ον τ̈nνεμε̈νρ tum igitur Neoptolemus sibi conscius, fraudibus se accepisse telum, me- tuit, ne dii tale scelus funesto cursu ulciscantur ac dicit: )ε ⁷,„67O τανινα νρρνν νεέατο ε 1100 00109 18 zε˙νεμααα bot 01 980 ευνόαοι, ⁷ ⁵ς2ος οσσννεεα.

Stat igitur sententia animi; juste saltem, non dolose agere vult; atque Philocteta sopito quum chorus eum adhortetur, ut potestate data arcum tenens vela det, repudiat adhortationem opprobrii plenis verbis. (v. 828— 31.) Etiamtunc autem opinatur ex sententia dei sibi Philo- ctetam Trojam abducendum esse. Itaque quum expergeſactus Philoctetes ad profectionem compellat, quamquam primo haesitat, pudore impediente, quominus fraudibus se egisse confiteatur, tamen ad postremum Philoctetae verum consilium itineris detegit, sed ut eum moveat ut sponte secum pro- ficiscatur retinet arcum his verbis utens(v. 913, 14.):

A³μν νe oiν rε τνν½φ αο dν Hε de„

r6 T Eeνννμςι 2Qα ο σάηιάισρον τοεν. Tum immani Philoctetes dolore accensus in Neoptolemum acerbissime in- vehitur jamque hic— oportet enim eum cogitare, non posse velle deos, ut homo tam graviter laesus auctoribus injuriae officia praestet— omissurus est datam occasionem, qua illum movere possit ut concedat, quum Uli- xes comparet, remque impedit. Cui subjectus Neoptolemus obedit, di- serta taciturnitate cruciatum animi significans, adspectumque ejus vitans averso ore cum Ulixe discedit. Sed ubi paullo post sibi persuasit, flagi- tium imperari non posse, reversus Philoctetae arcum foedissime ereptum reddit; simul autem iterum conatur Philoctetam movere, ut sponte navem conscendat. Nihil agit. Itaque illo etiam atque etiam postulante, ut pro- misso stans in patriam se reducat, Neoptolemus adversus Ulixi verba(v.

1234.)