— 12—

Cui sententiae primum oppono haec recte ab Hermanno dicta. Ita sta- tim ab initio fabulae, inquit, metuimus Philoctetae, quem indignamur, postquam tot annos misere vixit, nunc non benevolentia aliqua aut mise- ricordia liberari his malis, sed alieni commodi caussa fraudibus circum- ventum ad id, quod omnium minime velit, compelli; nec possumus non optare, ut illae fraudes vel cum damno Philoctetae ir- ritae reddantur. Quae qunm ita sint, vituperaremus Neoptolemum, si laboribus Philoctetae minime motus fraudes Ulixi usque ad extremum juvasset itaque invitum Philocteiam Trojam abduvisset. Probamus contra Neoptolemum multa nequicquam conatum tandem decernere ut laborantem virum in patriam reducat. Recentior quidem poeta honestum virum ita effingeret, ut virtute sua ille id efficeret quod hic Hercules, simili modo quo Goethii Iphigenia id assequitur, quod apud Euripidem non aliter quam Dianae jussu fit. Quo quidem facto tota fabula immutanda erat. Apud veteres divina dii faciunt, sed ita ut de viri, quem dii tali modo adjuvant, gloria non detrahatur. Nacc praefatis nobis accuratius Neopto- lemi personam explanare licet, quem ab Atridis subjectum esse Ulixi, con- siderandum est, ut hie illius ope Philocteta potiretur.

Honestum facere voluisse Neoptolemum poetam videmus, quum non procul ab initio fabulae, postquam Ulixes fraudibus expugnandum esse Philoctetam dixit, ille respondeat(vv. 86. sqq.):

2) αά oDs dνν τν„ L6„ν dνυ νρμν Acεεεον πα, 1ods τœαν πάαραν εαυνν.

etc. Quum intellexerit neque vi neque persuasione obtinendum esse quod dii significassent— nam hic jam certiorem fieri de illo vaticinio Neoptole-

mum, etiamsi generatim duntaxat, non tum demum, quum mercator He- leni dictum refert, patet ex eo quod Ulixes dicit v. 113:

iοε? 1οεέαα raĩƷd ri Tooοleν μιινα ad quae respondet Neoptolemus:

00 ½ ⁴ο πιααιν, Sꝙ;αε,&I„,

nae dici non poterant nisi respectu vaticinii cujusdam— quum igitur intellexerit Neoptolemus non sperandum esse fore ut Philoctetes capiatur nisi fraudibus adhibitis, tum, Ulixe pollicito(v. 119.)

90% d⅜ ας τeεαςν zεᷣα‿λ—*ſ qEðᷣesa promptus est ad exsequendum quod Ulixes jubeat non minus temporibus cousideratis temperantia usus, quam gloriae cupidine ductus et ea quidem

harrlich(denn jedes Alter hat seine Leidenschaften) der I.ockung des Ruhmes It iderstand, und bleibt endlich, um den Auftrag auszu ühren.