— 6—

verba facit(cap. 9.): rα m⁷„Q μ‿νό Tενεαᷣ sν ςseas idᷣns Ada wad Qsν e A6νέν αντα visrat val ddnsa, zas d‿ον Ʒτaν—luα raο τ Nωειαη AnnAæ. Ecce accurate translata: Quum vero non solum absolutae actionis imitatio sit, sed etiam horrendorum et miserabilium, haec inprimis gignuntur, si ita inter se connexa sunt, ut altera(raà QHe- 8se, facinora horrenda) alterorum(ναν ναιέιενα calamitatum miserabilium) sint causa, et eo magis gignuntur, si contra opinionem accidunt. Verbo Oassed facinora horrenda, verbo fAsewd perpessionem miserabilem signifi- cari cum multa alia tum verba capitis 14. docent. Dicit igitur philoso- phus, mala quae propter facinora ingruant imprimis metu et miseratione afficere. Hanc sententiam esse consequentia docent. Hic enim verbis/ na opponuntur verba dν ν martedrev zar s ixνns(quod etiam Grae- fenhahn annotavit), quibus allatis pergit ita: ixε ν τνι deρ νην aᷣεa Jas‿ᷣdmᷣdrdra oνs?, 5 drrse zxlrnDs æ‿lusrar NNeyldr, or ds 3 Aνeα ⁵σ 145 Mlros Aeyi Arlxrsirs T4ν Aτι τονι dedτon τνπ Mirwα,*ϑμeweoder, urxe- ady. moxque addit: Naa‿ραεει 7d e△α τ m⁄Q⁷αν‿ιτιμραν ĩ ͦꝰνυe N 1** asrd rA⸗Je. Cui sententiae affinis est illa qua dicit, personam tragicam non esse posse nisi ν αμάe Aεετ Naεαν zas exadem Ad⁵s Jaid zarlay zar ‿ea 6 η!5 1 ¹1 Juεöihe A Aεᷣderiar 7Tνα, 10„ ² asden 2 ½ν 2a]n su- roxia. Quibus omnibus colligitur, id factum a poctis tragicis eligi, quo perspiciatur, hominem, praestanti fortuna ornatum, qui in magna re ali- qua peccaverit, in mala magna incurrere, itaque poena affici. Quae spe- ctantes non tantum miseratione ac metu implentur, sed quum magna mala divina quadam justitia immitti apparcat, hi affectus animi molles esse de- sinunt ac temperantur illa conscientia salubresque fiunt. Haec sentit phi- losophus dicens: N EAten zan Oses rse‿lnoura roe Toodray raμᷣdra» ed Ja . Latet igitur in Aristotelis tragoediam definientis verbis sententia de fato omnia moderante, non discrepans, mutatis mutandis, a nobis, qui di- vini numinis sese manifestantis gubernationem mundi rationem tragoediae esse sentimus. Eundem vero Aristotelem id quoque dicentem audimus, non omnes tragoedias ita conformatas esse, iisdem verbis fatentem, has non esse tragoedias optimas; haec enim cjus sunt verba(c. 13.) zQ½ zοι εr Tde l rαναν τς τέ⁶νυι νιιν Aνσ,νQηονυν„„2— x⁶ν Alpaæs olxlas a! vA ³εεαα ręaꝰe ta: vyri syra, aton ree AAuuaiada zar Oiirouy nan Oelsn, a MeAlareon an Oodsn va TiXDor nan 3rοας ιιις σωπι‿επη παχᷣά☛⁷ Seενα rou*aur aby 05y nard Th TTen Lu³isn ręay dia 2z Adᷣνςα ννᷣ σeυνωᷣάωϑG⁵☛ε‿ 15„. Videmus igitur Aristotelem persnasum habuisse, tragoediam omnibus numeris absolutam hac ratione carere non debere. Itaque recte quidem Hermannus in eadem praefatione argumentum Philoctetae fabulae ita ex- posuit, ut clarescat, fabulam ita compositäm esse ut magna cum misera-