Aufsatz 
Über neoprovenzalische Litteratur
Entstehung
Einzelbild herunterladen

31

haft homeriſches Gepräge. Es ſ nicht möglich eine vollſtändige Analyſe des Gedichtes hier zu geben und es ſollen nur zum Schluß zwei Stellen aus dem erſten Geſang Platz finden. Die eine iſt der Anfang des Gedichtes ſelbſt, die zweite iſt einer Abendſcene entnommen, in welcher der alte Korbflechter den zu⸗ hörenden Knechten ein Lied ſingt auf den tapfern Seemann Suffren, den die provenzaliſchen Seeleute wegen ſeines Titels im MaltheſerordenLou Baile Soufren(der Bailli von Suffren) nannten. Die nebenſtehende Ueberſetzung iſt möglichſt genau gehalten und behält das Versmaß des Originals nebſt der

eigenthümlichen Reimverſchlingung deſſelben bei.

Cante uno chato de Prouvènço. Dins lis amour de sa jouvengço,

A travès de la Crau, vers la mar, dins li bla, Umble escoulan dôu grand Oumèro, Jèu la vole segui. Coume èro Reèn qu'uno chato de la terro,

En foro de la Crau se n'es gaire parla.

Emai soun front non lusiguèsse Que de jouinesso; emai n'aguèsse Ni diadèmo d'or ni mantèu de Damas, Vole qu' en gloòri fugue aussado Coume uno réèino, e caressado Pèr nosto lengo mespresado, Car cantan que pèr vautre, o pastre et gänt di mas

Der provenzal'ſchen Jungfrau Liebe Erſchall' mein Lied, dem ſüßen Triebe, Der durch die Krau ſie führt, an's Meer durch's Feld, O daß, Homer, dein Sang mich bilde, Zu preiſen würdig ſie und milde, Das Kind der heimiſchen Gefilde, Das außerhalb der Krau, gar fremd iſt aller Welt.

Ihr Antlitz prangt in Jugendfreude, Nicht ziert ſie glanzendes Geſchmeide,

Nicht ſchmückt ſie eitel Gold, nicht ſeidenes Gewand. Und dennoch ſollſt du lant nach Oben, Verſchmähte Mutterſprach', ſie loben Als Königin von Glanz umwoben

Ich ſing' ja, Hirten Euch, nur Euch im Heimathland.

Anmerkung. Krau, eine Gegend im ſüdlichen Frankreich nahe am Meer.

Lou Baile Sufren.

Lou Baile Sufren, que sus mar coumando, Au port de Touloun a douna signau.... Partèn de Touloun cinq cènt Provengçau. D'ensaca l'Anglés l'envejo èro grando: Voulèn plus tourna dins noͤstis oustau Que noun de l'Anglès veguen la desbrando.

Mai lou proumié mes que navegavian, N'avèn vist degun, que dins lis enteno Li voͤu de gabian voulant pèr centeno... Mai lou segound mes que vanegavian, Uno broufonniè nous baiè proun peno! E, la niue, lou jour dur agoutavian.

Mai lou tresen mes, nous prenguè l'enràbi: Nous bouiè lou sang, de degun trouba Que noste canoun pousquèsse escouba. Mai alor Sufren: Pichoun, a la gaàbi! Nous fai; e subran lou gabié courba Espincho eilalin ver la costo arùbi.

O tron-de-bon-goi! cridè lou gabié, Tres gros bastimen tout dre nous arribo! Alerto, pichoun! li canoun en ribo! Cridè quatecant lou grand mariniè.

Que taston d'abord li figo d'Antibo! N'i' en pourgiren, piéi, d'un autre paniòè.

Der Vailli von Suffren.

Bailli von Suffren, Hauptmann auf den Meeren, Gab im Touloner Hafen das Signal.... Fünfhundert Provenzalen wir an Zahl, England zu ſchlagen dürſten wir und kehren Zur Heimath nimmer, bis daß unſer Stahl Garaus gemacht den britt'ſchen Kriegesheeren.

Im erſten Monat auf dem Ocean Sah'n Niemand wir und konnten Nichts erſchauen Als hunderte von Möven in den Tauen... Im zweiten Monat auf der Waſſerbahn

a gab es Arbeit, denn zu Schreck und Grauen Ward nichts als pumpen Tag und Nacht gethan.

Im dritten Monat ſchwanden uns die Sinne Vor Zorn, denn Niemand ſah'n wir überall, Auf den man richte der Kanonen Ball.

Da rief der Kriegsherr:Auf zu Maſtes Zinne! Und laut vom Maſt ertönt der Stimme Schall, Daß man den Afrerſtrand zu ſeh'n beginne.

Potz Donnerwetter! rief es laut von dort, Kriegsſchiffe dreie, ſind es, die ſich zeigen. Laßt die Kanonen an die Pforten ſteigen! Das war des großen Schiffhauptmannes Wort. Sie ſollen koſten die Antiberfeigen Wir bieten ſie aus ander'm Korb ſofort.