— 32
N'avié panca di, se vèi qu' uno flamo: Quaranto boulet van coume d'uiau Trauca de l'Anglés li veissèu reiau.... Un di bastimen, ie restè que l'amo! Lontèms s'entèend plus que li canoun rau, Lou bos que cracino e la mar que bramo.
Di nemi pamens un pas tout-au-mai Nous tèn seépara: que bonur! que chale! Lou Baile Sufren, entrepide e pale,
E que sus lou pont brandavo jamai: — Pichot! crido enfin, que voste fio cale! E vougnen-lèéi dur' mè d'èli de-z-Ai!
N'avié panca di, mai tout l'equipage Lampo is alabardo, i visplo, i destrau, E, grapin en man, l'ardi Prouvençau, D'un soulet alen, crido: A l'arrambage! Sus lou bord angles sautan dins qu' un saut, E coumenço alor lou grand mortalage!
Ohl quénti bacèu! oh! que chapladis! Que crébis que fan l'aubre que s'esclapo, Souto li marin lou pont que s'aclapo! Mai que d'un Anglès cabusso e peris; Mai d'un Prouvençau à l'Anglés s'arrapo, L'estren dins sis arpo, e s'aproufoundis.
Li pèd dins lou sang, durè'quelo guerro Desempièi dos ouro enjus qu' à la niue. Verai, quand la poudro embourniè pu l'iue, Mancavo cènt ome a nosto galèro;
Mai tres bastimen passèron pér iue, Tres bèu bastimen dôu réi d'Anglo-terro!
Pièi guand s'envenian au pais tant dous, Emé ceèént boulet dins nosti murado, Emé vergo en tros, velo espeiandrado. Tout en galejant, lou Baile amistous: — Boutas, nous diguòè, boutas cambarado! Au réi de Paris parlarai de vous.
— O noste amirau, ta paraulo es franco, J'avèén respondu, lou rèi t'ausira.... Mai, pàuri marin, de-que nous fara?
Avén tout quita, l'ostau, la calanco, Per courre à sa guerro et pèr l'apara, E veses pamens que lou pan nous manco!
Mai se vas amount, ensouvéne-te, Quand se clinaran sous toun béu passage, Que res t'amo autant que toun equipage. Car, o bon Soufren, s'avian lou poudé, Davans que tourna dins noͤsti vilage,
Te pourtarian rèi sus lou bout dôu det!
Er ſprach's, und flugs fliegt eine Flamm'— es ſtoben Der Kugeln vierzig in die Tackelei, Ein Königsſchiff von England bricht entzwei, Bis auf die Seel' von Kugeln ganz durchſchnoben. Nichts ſchallt' als der Kanonen Melodei, Der Kiele Krachen und des Meeres Toben.
Jetzt waren wir in unſrer Gegner Näh' Ein Schritt nur, welche Freude, welch' Frohlocken! Der Admiral ſtand blaß, doch unerſchrocken Feſt auf der Brück' und rief:„Ihr Kinder he!“ Laßt Kameraden jetzt das Feuer ſtocken Und die da zwiebeln mit dem Oel von Aix.
Er ſprach's, und alle Mannſchaft griff zuSpießen, Hellebarden, Aexten, Beilen, Alt und Jung; Da ruft mit Muth und voll Begeiſterung Der Provenzalheld:„Entert!“ Ohn' Verdrießen Ging's zu dem Feind hinauf mit einem Sprung, Und nun beginnt das große Blutvergießen.
Hei! wie da Speer und Schwert und Hacke ſauſt! Der Maſtbaum kracht danieder, und in Stücke Juſt unter Steiters Füßen bricht die Brücke; Der Feind ſtürzt in das Waſſer, daß es brauſt— Daß man ſie würge, daß man ſie erdrücke, Faßt Euglands Söhne Provenzalenfauſt.
Blutſtröm' entronnen dieſen Metzeleien, Sie dauerten von zwei Uhr bis zur Nacht; Und als zerfloß der Pulverdampf der Schlacht Sah'n hundert Mann wir fehlen unſern Reihen, Wir aber hatten den Garaus gemacht Drei ſchönen Brittenkönigs⸗Schiffen, dreien!
Wir kehrten dann zum ſüßen Vaterland, Von hundert Kugeln unſer Schiff durchdrungen, Raa, Segel, Holz, zerlappt, zerlumpt, zerſprungen, Der Hauptmann ſprach zu uns mit Scherz gewandt: „Geht, geht unr heim, und ich, Ihr Jungen, „Mach' Euch dem König von Paris bekannt!“
Er hört dich wohl, war unſer Wort, wir bauen Auf unſres Admirals freimüth'gen Trutz; Doch dient's uns Schiffern auch zu Nutz? Wir ließen Haus und Heimath, Kinder, Frauen Und ſtürzten in die Schlacht zu ſeinem Schutz— Doch jetzo haben wir nicht Brot zu kauen.
„Wenn du dort Oben biſt, ſo ſei bedacht, Wenn anzuhören dich allſammt begehren, Daß wir Matroſen nur dich recht verehren, Denn, guter Suffren, hätten wir die Macht, Wir trügen, eh' wir in die Heimath kehren, Auf Fingers Spitz' als König dich in Pracht!“


