.. 5

ducebat. Quocirca poeta nobilissimus mente quidem impius minime fuit, etsi, quum jam saepius parum caute in fabulis Cereris tractandis versatus esset ¹), Atheniensium populo talis vel maxime visus est. Nec fugit nos, quid fuerit, quod spectatores aliquando in tan- tam iram exarserint, ut, nisi poeta in ipsa scena ad Dionysi aram confugisset Areopagi- taeque auctoritatem suam interposuissent, ille lapidibus esset obrutus. Appellaverat enim Aeschylus Dianam Cereris filiam, quae doctrina ad mysteria spectare videbatur. Sive poeta hanc fabulae rationem, a vulgaribus opinionibus alienissimam, ex Pythagorae di- sciplina, quam amplexatus erat, desumpsit, unde fortasse ejus excusatio profecta est, se ne- scivisse, illas res tacendas fuisse, sive secutus est in hisce lsoννεesο—uendam ³), sive denique ex ipsis Eleusiniis, id quod Athenienses sibi persuadebant, hausit, certe Aeschyli verba cum sacris Eleusiniis, qualia tum erant, concinuerint necesse est. Ab ini- tio quidem ipsa Eleusinia hano doctrinam prorsus ignoraverunt, quae sacra adeo pro- cedente tempore quantopere mutata sint, ex hac ipsa narratione luculenter apparet. Anti- quitus enim Proserpina Cereris filia fuerat, cujus cum Diana confusio haud dubie Orphicis tribuenda est, quippe qui primum olam initia sua tradiderint, sed sensim id effecissesvi- deantur, ut ipsa mysteria eam rationem reciperent, quae cum diis Eleusiniis, Cerere, Proserpina, Jaccho, deos Thracum ac Phrygiorum, Rheam, Hecaten, Dionysium Zagreum aut conjungeret aut prorsus permutaret. Ex quo factum est, ut quemadmodum Ceres eum Rhea, sic Proserpina cun Hecate adeoque cum Diana in unum confunderetur ³). Jure

A IEIPDO ie 4 26

¹) Agspasius, ut Paulus Manutius vel, ut alii volunt, Eustrathius ad Aristot. Eth. Nic. III, 1 ita rem desig- naxit⸗ dousti do Aepeενᷣ ½ dog uudriud iyx ky re rarg Togörot ad IsOslaig aal Zioνρ Terooxuitorgy ac-h eu Tpepevelg dal du Ololmodi. 2v pdo rouroig adors eo! AijunOos deycν rν υαeeαeονπεοεονεον εαμπε*ι kouxs. ALpei os ded xso! Aloxuνou aœd Hoaxaelo- Tovrixεg 2u 1oᷣ̃ ⁴α τι τκ 10, G ινονυννεκ⁴ιοντο ƷQł r rννς εμνυοσετμιιμν τμεςρρροεινꝙιυνκ⁴ εε", 81 4u¹) 9Oαςσνε⁴εενοο œvpsy dnd r roĩ loudνι αριν ο0QLoaνοετινν dv αxτ*ςαωευπν d òꝓellovraæ aοενſν od- rov 266ε& daraxd u E Slαασνςον ν rοœꝓuνytu, urc dν duααοεν dꝓptvrcν d ²ora did rd οαeνανεμννα aur 2v ri rl Ml.⁵᷑⁸⁴ν, dy x. 1. 4. 4 zaaf 2²) Merodotus quidem II, 156 in Aeschyli dicto doctrinae Aegyptiacae vestigia latere asserit, ait enim: I x roöurou è roũ Jö6youv al 0u0v9&dou, Alcxνο m Evcoolcvog oraos 16 Sp„G G⁴οσ, ονν O 5) ouire 1—oyvOo. Broos pdo AOrsAl Klva e vparzoa A ⁰009. Cf. Pausun. VIII, 37§. 3;3 Macrob. Saturn. 1, 1. ³) Cf. Pauly. Real⸗Eneyelop. T. III. p. 92. Iür bong t0 won 991 1

5