49
Cap. 1I.
Acl d&αοοσα εd, semper tibi similis es. Vgl. Heind. ad Charnr. p. 99. Phaedr. p. 330. Stallb. ad Polit. IX. 585. C.— dAlπτ οσα ντον àHο- 5dεαμεκνοο, initio a te facto, te imprimis. Vgl. Heind. ad Gorg. p. 83. Sophist. p. 366. Ast. ad Alcib. I. p. 299. Stallb. ad Phileb. p. 8. Matthiä§. 557. S. 1100. Bernhardy S. 476.— π—Q drre ε*εmνμνιε⁴ σσ, 1¹h AAG oναχρσ imo, id quod te rogavimus, perage. Eine bei Platon sehr häufige Formel. Vgl. Crit. 45. A. 46. A. Phaed. 117. A. und das. Wyttenb. p. 314. Lach. 181. C. 201. B. Polit. I. 328. B. und das. Ast. p. 322. Stallb. p. 7. Parmen. 136. E. und das. IIeind. p. 219. — ràâs Gourag. Schol. E πντονπμά☚άαμαα. oi N Aavria, ννανν ω᷑ν. Philem. Osann. p. 295. BAαυανταιοννσαά̈νναννωνν Oνσαιπηιια. Aeraννα gandlon. Mehr s. bei Perizon. ad Aelian. V. II. IV, 11. IX, 11. Das folgende d exer- voO OXd⁴eis Exoleu ist auf beides zu beziehen, auf Aelνsaro und Xau- ras επνπαενςεα Bekannt ist des Sokrates dννedοα, dieses Zeichen der harten und strengen Lebensweise der alten Philosophen(Casau- bon. ad Theophrast. Char. X. p. 134. Fisch. Spanh. ad Callim. in Cer. 125. Perizon. ad Aelian. V. H. VII, 13.). Phaedr. 229. A. elg*αοιο Aν ννα νmφπνꝙιο ν 2ονν σd»„ rào h dei. S. auch Sympos. 220. B. Xenoph. Mem. I, 6, 2. Aristoph. Nub. 103. 362. Epist. Socrat. VI. p. 9. Orell. Dass er jedoch zuweilen mit schönen Blauten bei einem Gastmahl erschien, nahm ihm der strenge Diogenes sehr übel(Aelian. V. H. IV, 11.). Gleich darauf ist òεοααα, wofür sonst EoeoSaw ge- schrieben ward, die allein richtige Betonung. Vgl. Elmsley und Herm. ad Soph. Oed. Col. 557(563). Buttm. Ausf. Gr. Gr. II. p. 132 sq. 433. Matthit I. p. 459.— ε τ⁸ν ιέμερο„ mit ironischem Nebenbe- griff(Crit. 50. A. Phaed. 99. A.), indem dιααρᷣεεννεέν, wio dmνοꝓeꝓeuννeiν und dνπσισσἀςσσαν besonders von entlaufenen Sklaven gebraucht wird. Vgl. IIemsterh. ad Lucian. T. III. p. 391. Bip.— raëra dH, i. e. J uανια ν. S. Ast. ad Legg. p. 214. Matthii§. 470, 7. Bernhardy S. 130.— ½ e‿‿ε ˙08[ 2SLNeu„ 4⸗ 16ναη ðʒκμρντs tν eνο So
12


