tarchus adeo alios veritati consona magis retulisse ait, non ignaro Numitore litteris omnique liberali disciplina Gabiis institutos fuisse pueros. Verba ejus notatu dignissima sic habent*): s dua a‿ν rr erxdrav'5uενοε εμν̈, 1d No⁴‿eτρσο νανκ ε‿νά‿έμοννεέro rooda e- a rois rotsoi. na pedομo*ϑπνυντσπιι/νuꝶ ⁷ν‿ 2ανιασνανι τάαdeς ςι Taα‿-

Ge noνεree, doa Xe 85 e pαςα ⁴*⁴),

Quae quidem, quanquam a fama et rumore profecta, adeo verisimilitudini, immo veritati accedunt, ut, etiamsi Dionysius et Plutarchus ne tenuissimam quidem auditionem de ea re accepis- sent, rem ita sese habere, nullus dubitem. Quis enim est, qui Romulum, ut vulgo perhibetur, usque ad florem aetatis inter pastores agrestes ac litterarum plane expertes adeoque nullo om- nino cultu adolevisse sibi persuadeat? Quis nonm subactissimum ejus ingenium, quis non animum litteris, graecis inprimis, excultum, quis non virum ad regia officia paratissimum adeoque prae caeteris

idoneum, qui aliis imperaret, in Romulo suspiciat? Quanta ejus legum institutorumque graccorum peritia, quanta rerum civilium prudentia, quanta in republica ordinanda et tractanda perspicacia cernitur? Quis ejus admiratione non abripitur? Nonne, ingenue

eum educatum et ad majora conformatum fuisse, abunde haec om-

8

*) Romul. VI.

**) Mirum est, quod Livius aliique scriptores, tam Graeci quam Latini, hac de re ne verbo quidem mentionem faciunt, cum tamen de Romuli puerili et ju- venili aetate plura exponant. Id vero non obstat(nam levia sunt argumenta,

„asilentio scriptorum ducta), quo minus Dionysii inprimis, sollertissimi illius

Romanarum rerum inyestigatoris, auctoritati ſidem habeamus, praesertim cum