cam utilitatem ingenua servilibus ingenia praestarent, ab avo viros non modo singulari prudentia ac fide eminentes, sed auctoritate etiam pollentes, quibus se suaque omnia credere non dubitaret,

enixissime petiisse credibile est?

Sed fingamus, quod vero, curatius expensis argumentis jam supra a me allatis, vix quisquam mihi probabit, Numitorem Ro- muli preces non admisisse, sibimetipsi tamen gravissimos viros atque honestissimos juvenesque nobilissimos aliunde ad se allicien-

di non defuisse occasionem, nullo negotio evincere possumus.

Liberaliter educatum fuissc Romulum et ingenium discipli- nis egregie perpolitum ad novae reipublicae gubernacula attulisse, non modo, re diligentius considerata, veri speciem habet, sed, mea quidem sententia, extra omne dubium positum est: quippe enim Romulum ad Amulii usque necem inter pastores aliosque ejus- modi rudes atque illitoratos homines vitam degisse ne fingere qui- dem licet. Quod ne cui forte temere a me dici videatur, vete- rum quorundam auctorum testimonia adscribenda putavi, Dio- nysii Halicarnassensis et Plutarchi, qui Romulum et Remum, ab ineunte aetate Gabios missos, litteris, graccis inprimis, ope- ram navasse, famam fuisse affirmant. Verba Dionysii haec sunt*): nu aà‿ de Tic er PAaur, re*die arnkXyn ra Ta˙αυι, Sox. r⁵αά τ⁴ ee- Oorran e' Ta,„O, Av S Laxgde rd raAxvr Keiue, ds EMAADa Tau- Jeν ενμνμημα ονν κdνεα ag ardAu SNio,να τν †2ακꝭςυιòπνꝙvf] oiuas, Pedν‿‿νναμ³

dais xrixν aν έρeieuTan EAmKp erida abes 1l-,es a. Ft Plu-

*) Ant. Rom. I, 64.