120.

125.

130.

140.

145.

150.

155.

— 18—

Telluris messes mercator in horrea fundit: Quae Phoebi igne Libys torrida terra parit,

Quae coquit Arabia et quae profert ultima Thule; Jucunda cornu Copia messe replet.

Hic parit Ingenio prolem Fortuna decoram, Libertas artes educat alma bonas;

Grata oculis spirant veras imitantia formas Sculpta fabri docta mollia saxa manu;

Daedala Joniacis incumbunt caela columnis Templaque Panthei cunctus Olympus init.

Ut per inane Iris fertur nervove sagitta, Transiliunt pontis sic juga flumen aquae.

At doctos circos cellae describit in umbra Naturae interpres cognitionis amans,

Anquirit rerum et nigri miracula saxi Aetheriasque vias luminis atque soni

Et legem certam, quam casus monstra sequantur, Quae maneat stabilis, dum vaga cuncta fluant.

Praedita voce ferens per saecla fugacia mentis Mutae sensa memor charta perire vetat.

Erroris pulsis menti lux redditur umbris Et simulacra abeunt noctis abacta die.

Frangit homo felix sua vincula; vincla pavoris Rumpens vae! rumpit frena pudoris homo.

Et ratio libertatem et lascivia clamant Naturaeque sacrum frangere foedus avent.

Ancora rumpitur heul tenuit quae litore nautam Praemonitura, ratem proripit unda rapax.

Fertur in immensum pelagus litusque recedit, Pendet et in summo trabs cava trunca salo.

Praetexunt nubes constantia sidera plaustri, Nil firmum est, animi fallitur ipse deus.

E sermone fugit verum, pietasque fidesque E vita, fingunt perfida labra dolos.

Distinet unanimos, foedus divellit amantum Delator socios dissociatque viros.

Sollicitat castos animos vesana libido, Livor edax laedit dente minace probos.

Venales animi turpes sunt, venditur auro Immemor ingenitae nobilitatis amor.

Majestate sacra veri simulatio laesa Naturae voces polluit ingenuas,