21 eam commode explicari posse putarent, sed quia omnium coniecturarum nulla ita vide- batur comparata, ut ab Euripide profectua posset haberi. Hermannus in annotatione sibi seribendum videri dicit, Go⁶ oi⁵ Gν αςορᷣ☚ν eνν—stut, sed quamvis unum impe- dimentum, dativi sine praepositione positi explicatio, removeatur, alterum tamen, quod in pewurjoerat inest, remanet. Quapropter in Piersoni coniectura d*ναωςεαι aequi- escendum mihi videtur, non ita tamen, ut nos omni loci emendandi studio supersedere posse nobis videamur. Immo quae mihi in mentem venit ratio, afferam eam, timens quidem, ut viri docti ad eam ab omni parte sint accessuri, tamen eam non reticendam esse existimans. Coniicio: oreixee 500 XOGαυάł⁴αἀ‿ σαάν ν εννοωετα E1„αꝙρἀ⁴⁵σοοσπ, i. e. per- git,(Lycus) et laqueis quidem plagarum ensiferis sese immittet. Verbum vinus hac significatione usurpari, vix est quod moneam, pauca tantum afferam exempla ex Homeri Iliade IX, 700.»ov ad lr 1040 udxννν dννοονον 30ας X, 88. 20„ rεν π⁴ννινυνν Zede svεuε 10„οσι σ⁶ιμμιινεεέςο. Odyss. XV, 198. 7ε*6 0G alαν μἀ‿νμωı 6⁴οmαιοοGσνπmαασoτεννε. Iam futurum medium huius verbi vix inveniri, non fugit me quidem, tamen quominus Euripides uti eo potuerit, nihil video quod impediat.

V. S31.“ Hoa*οοο⁴ννασ Ʒαον alu αν ϑeέσ⁸εt.

Quamquam haec scriptura codicum facillime potest explicari, tamen Wakefiel- dius ab eius mutatione non abstinnit, ponens zoι⁶σν, eumque secuti sunt Herm. Fixius. Pflugkius in contextum quidem u0w recipere veritus est, tamen se non dubitare

Wakeſieldii accedere dicit emendationi. Kuαν‿ν autem vere fuit alua, quod Hercules ex Iunonis arbitrio erat profusurus, quum ad id tempus in bestias et tyrannos tantum arma tulisset, ut orbem terrarum purgaret, laboribus autem ab Eurystheo impositis per- functus liberos esset trucidaturus. Explicationis causa autem versu sequenti verba sunt apposita: rαε⁹⁶ααάς aπανQντεειναωνν 1..

— V. 1003. IIA2α 20αςαινουσ έꝓρρ επι⁴⁴ adοα.

Sic Wakeſfieldius coniecit pro codicum et Aldinae reliquarumque veterum edi- tionum scriptura em ⁷⁶ρν εωαμι, quam corruptam esse nemo non concedat necesse est. Stephanus ex duobus codicibus protulit an 16%— aεοαα vet u* 1⁴. ²doæ. Hanc scri- pturam Hermannus recepit, sententiamque explicare est conatus, sed parum simplicem, immo languidam eam esse satis demonstravit Matthiaeus. Canterus excogitavit eaidoy ou Ieot, quo sane sententia quaedam eaque probabilis exoritur, quod tamen nimis rece- dit a lbrorum vestigis. Jam Wakefieldii coniectura prodit tamquam ex comparatione duârum scripturarum; vulgo scribitur errl 16% a⁴αςο, in uno codice Stephani drr „d⁴ο̈. Inde confecit Wakef. 2*αιν 2⁴οςα. Habet quidem hoc quoque nonnihil diffi- cultatis, spero tamen fore ut Euripidem sic scribere potuisse evincam. Earileg adie- ctivum in lexicis non invenitur, sed inde nondum videtur sequi, ut hoc vocabulo o- mnino non usi sint Graeci; nonne éo, quod in codicibus Sau 16 9G— vocabula separatim sunt scripta, possit etiam colligi, librarium sive inscitia, sive negligentia errorem com- misisse? Vocabula quidem simili modo composita inveniuntur nonnulla, velut erιονο ⁶⁷), quod epitheton est hastae et significat hastam cuspide instructam. Ita adoα

61) Eurip. Hippol. v. 221.