29

tiam, Klotzius*) docet, cuius verbis nihil habeo quod adiungam. Similiter v. 555. et 599. Pflugkius interpungendi rationem mutandam esse censuit, quem refellit Klotzius ⁵⁶). V. 617. oun 070ev 219 1⁴νι⁴ν εldeim⁷ν αἀeꝓοο.

Matthiaeus hanc librorum scripturam mutavit in oun oldô, y 219 u. x. 7. eiusque coniecturam amplexi sunt Pflugkius et Hartungus ⁵⁷). Habet sane haec scri- ptura nonnihil difficultatis, non tamen tantum, ut ad relinquenda librorum vestigia cogi nobis videamur. lam quin optativus absolute posset poni, nemo adhuc dubitavit, Her- mannusque ad h. J. optime huius optativi explicavit notionem 5s): reversüs rei do- mesticae statum prius cognoverim. Quae cum ita sint, non optativi usus paullo rarior commovisse videtur viros doctos, ut iva interponerent; quid quod Hartungus I. c. non sine quadam cavillatione irridet Klotzium de huius optativi usu, utpote re notissima, paucis disserentem? Commoti autem sunt ad locum mutandum eo, quod verba oUu oldev cum sequentibus non bene cohaerere putarent. Quodsi quis contrarium osten- derit, dubitatio illis certo extorquebitur. Continent autem verba 49„ z.. J. causam antecedentium ouz oldev. Nescit(Eurystheus),(nam) reversus rei domesti- cae statum prius cognoverim. Fere eadem autem sententia efficitur Matthiaei coniectura. Etenim verba: Nescit, ut prius rei domesticae statum cogno- scam, haud dubie egent explicatione, ita ut plena haec sit sententia: Non feci- eum certiorem, ut rei dom. st. prius cognoscerem. Quid ergo lucramur con- jecturam illam recipientes? Nonne satius sit vulgatam retineri scripturam?

V. 725. Gie d⁴ν ν ꝙ⁷μαμ̈ι dοανανοι—mσeινον 3. Canterus coniecit 1ναοαανεν, quod Matth. et Pflugk. receperunt, Bothius ⁵οσm 1vυαέμ Musgravius 1σνεκν quod Fixio maxime placuit. Omnes hae coniecturae mihi videntur supervacaneae, cum vulgata scriptura tantum absit ut commodam non praebeat sententiam, ut multo magis poeticae conveniat dicendi rationi. Quid enim est Adelν σν Z—dwwv, nisi liberare quietem laboribus? Aueiv autem cum genitivo coniungi posse, si demonstratione opus fuerit, ostendet Aeschylus 56).

V. 729. oreiJet, 906 ¼₰,ͤü:*⁴eςραυον dϑεονσεαα.

Libri pro deo²ετa quod Piersonus ⁴⁶) excogitavit, exhibent pevijosrat, neque quisquam, quin mendum aliquod hic lateat, dubitet. Ita factum est, ut viri docti varia proferrent remedia. Elmsleius scribendum putavit aslhoeruoi i. e. e&lεεα, quod Pflugkio et Fixio adeo placuit, ut in contextum sine ulla dubitatione reciperent. Sed paullo longius mihi videtur a librorum scriptura recedere illud commentum, multoque magis arridet Piersoni coniectura deασεuα, quam Matth. et Witzschelius comprobave- runt. Hermannus et Dindorfius librorum scripturam intactam reliquerunt, non quod

7

55) praef. p. XIII. 4 56) praef. p. XIII. sed. ef. Witzschelii sententia in: Jahn's Jahrb. XXXV. p. 273. 57) Zeitschr. für d. Alterth. 1844. Nr. 32. p. 250. 4 58) cf. Bäumlein, Untersuchungen über die griech. Modi p. 260 seq.

59) Aesch. Prom. vinct. v. 1042(Blomf.) A5ααι ⁴αό⁸ε d2νμένπτταιαs.

60) Piers. ad Moer. Attic. p. 124.