. 22 3 4.

emildogov est caput crista i. e. galea cristata instructum. Ouo concesso, nihil restat, nisi ut dativus emινρ adox explicetur. Mihi quidem duae videntur proferri posse eius rationes illustrandi. Potest enim dativus significare locum, ubi Minerva hastam vibrans fingatur et coniungendus est cum aα⁴alwovoα, quam interpretandi ra- tionem mihi prius probatam fuisse non nego, neque potest dubitari, quin dativus non- nunquam sic usurpetur ⁵²). Sed quum retractarem hunc locum, hanc explicationem reiici placuit atqque eεντι⁶eς μοα pro dativo causae haberi. Tum pendet ex de 6 ο sopivero et tota sententia exsistit haec: sed venit imago, ut cernenda apparebat, Pallas vibrans hastam, ob caput cristata galea instructum i. e. ut ex capite galea cristata instructo licebat coniicere. Dativum autem ita posse accipi, ut ratiocinationem quan- dam significet, Matthiaeus ⁶³) et Bernhardyus ⁶4) docent. Hartungus ⁵⁶) coniecit aν 109o„doa, ita ut ndo esset accusativus qui vocatur remotioris obiecti.

V. 1055. 2νmεέςσ dνeνεο⁴οενο IaA⁴o eοsεε eυν,

d*ν π³σQσε˙σσ uε.*³αιι τ uι αοοε.

cf. Klotzii praef. p. XIX. 3 1 V. 1303. Xoοvero) Zivde aleuun ddασκο, a0οιο υυυμον Lnve dρμ mK—g; de.

Aé, quod libri manuscripti et veteres praebent editiones, cum Hermanno in dy mutaverim; nulla enim, ne minima quidem adversandi adest ratio, sed iam ad finem, quem tota Herculis oratio spectavit, fit transitus: exultet ergo excelsa Iovis uxor. In verbis sequentibus scripturam librorum: 2οι Oauunlou Ziwde dοννν „.⁴α depravatam esse apparet, eamque emendare conati sunt viri docti, quorum tamen nulli res feliciter successit. Nam neque Brodaeus lεαςοσeν pro*ͥò, neque Heathius scribens aoνονο uou Gε‿μάο d⁹◻ιmℳKcπçdædoν, neque Pflugkius coniiciens ρουοαα o⁴⁵⁶σκρνο mςως⁵ιι μα rem acu videtur tetigisse. Hermannus duas proposuit emen- dandi huius loci rationes, quarum ea, duam priore posuit loco, optime videtur ad loci sententiam quadrare, 2νοv0—ðueνμον LZrve d⁵νσς Q⁷. Bene enim potest cogitari Iuno gaudio exsultans, solea pedis Olympum percutiens, quod ulciscendi cupido sit expleta. Quod autem duobus versibus bis idem positus est Zuvoe vocabulum, id non tam est singulare, ut tolerari non possit; apud Aeschylum(Prom. vinct. v. 202. 203. Zeue dy⁴ᷣοαον ενεων, ol 05 rou‿νμσαιααανν ½ηοεdovvee, e Zeue 1*νπο ³⅜οεεεειν 9 ευυ) idem factum videmus. 2

„

„

62) cf. Matth. Gramm. Gr.§ 405. Wunder ad Soph. Oed. Col. v. 309. 63) Matth. gr. gr.§ 398..—

64) Bernhardy, wissenschaftliche Syntax d. griech. Sprache p. 101. 102. 65) Zeitschrift f. d. Alterthumswissens ch. 1847. Nr. 32. p. 250.

7 7