22

Gonsul fuit, posterioribus saeculis multo frequentius orat quam vetustis; de re exigua consulebatur, id quod rarius factum erat ab anti uis hominibus; jurisjurandi religio- nem admodum jam labefactam fuisse et novae illae obstringendi artes et ipsa Rufini interrogatio demonstrant.

Omnino omisi oraculum, quod videri potest Trallibus, nobili Lydiae urbe ad Macandrum(Strab. 14. 649. Steph. Byz. s. T9α.λαές) fuisse. Namque Domitiani sunt nummi(quos item ut ceteros a me commemoratos Rasche in lex. num. s. Tralli- bus descripsit) ornati capite ejus laureato et inscr. ut. Aou‿eνοσς ᷣaααν Ʒeε‿εασοsς „e., quorum in parte aversa Apollo est habitu muliebri ſi. e. Musagetes) cum ramo lauri aut cum lyra, et cum inscr. IIoος TOaνα. Tum Maximi(i. e. anni 237 s. 238) nummus Apollinem praebet, qui arcum manu lenet, et tripodem, sollemne vaticinationis Pythicae signum. Atqui non oraculum his nummis, sed ludos Pythicos significari arbitror, Hudiwœ enim et OAu‿ανα Trallibus usque ad Gordianum cele- brata esse aliis ejus urbis nummis discunus. Et quomodo Apollinis Pythit cogunomen aliter volumus imagine exprimi?

Etiam ads αou oraculum Antiochenum omisi, quia non ſuit publicum, sed privatum et artibus magicis iustitutum. Eus. eccl. hist. 9 2 cns α— Aτιονννέμ⁴ας ... Gedrexrος derνος zxu vös wal vords Arß... 406 6c0dε 2ytareueer 20 lν 19„ n64%(i. e. curator civitatis erai)...(cap. 3) 4ε⁴ᷣeν τιι deds dreν œnαάεlας τooοα νοντν εαάtε idυέn rederds 1s dydeᷣνννονπν auνι mνπνάνε μάνm—deς αἀά:,νααι 1ε,ριουε&Eᷣœ‿νέoνς ε α ομο⁹ς enerνονωσ. uε, νρνQ l ϑμαοε(Maximini Thracis) η mεᷣνρᷣœreiae, de αν εdd I9 ν εέ̈ηνι⁴deν(id est oraculis, quibus desiderium expellendi Christianos explere posse sibi videbatur),&nεdeiαννιαο.. ae. 10 εσ ꝶ ε⁴εν̈ωασ*οασν... ds d⅜&E0s νν XOaτεᷣœeοuνς nεdoae. Id. cap. 11: fauαεννιοο dέεαναάςν rij Arrcogeu 16 44οςι,&ρπρeνre vo*τυυ οι⁷wëεμακ νο⁸, rods roν νεοπσπωꝓοιςι ⁵εοdνονσ nocijræ zal ieers aodeẽo 1jxleer... 20 60B d6 10 nd⁴ μυοτιμέωονναη̈⁴αν uTννέι mεέᷣν κ Gsorerron 14ε ιπσηηνmιμέιννν

§. 11. DE BARBARORCM DEORUM ORACULIS. DE SOLE HELIOPOLITANO.

Plin. n. h. 5. 18. 22: ℳt in ora montis Orontes, natus inter Libanum et Anitilib anum, furta Heliopolin. Haec Heliopolis indigenarum nomine Baalbek est, antiqua cultus Baalis sedes. Qui gentium Semiticarum deus quia Sol fuit, Apollo, quia deorum summus, Zeus Gracecis esse videbatur. Ita factum est, ut et urbis illius nomen Graece IiAνmωνο‿ς verteretur, et Sol Juppiterque ibi maxima colerentur re- ligione. Ipsa urbs ab aliis, ut Macrobio, ad Assyriam, ab aliis, ut Strabone 16. 2. 10. P. 753(coll. 2, p. 749) ad Coelesyriam, a Romanis Postremo ad Phoenicen Libane- siam referebatur, quare Steph. Byz. ait: HAaνmνυο⁴s... 20re M Ooerdre’h. De hujus igitur urbis oraculo haec tradit Macrob. sat. 1. 23: Assyrü guogue Solem sub nomine Joois, guem Aia Haοοdrn cognominant, maatmis caerimoniis cele- brant in cioitale, Juae Heliopolis nuncupalur. Bjus dei simulacrum sumtum est de oppido degypli, guod ed ipsum Heliopolis appellatur. Postquam addidit, quando et a quibus statua iranslata sit, pergit: Cur... in haec loca, ubi nunc est, Hostea venerit rilugue Assyrio magis quam degyplio colatur, dicere supersedi ... Hunc oero eundem Jovem Solemgue esse cum er pso sacrorum ritu, lum er habita dinoscitur, simulacrum enim aureum specie imberbi instat, dexltra elevata cum flagro in aurigae modum 5 laeva lenel ſulmen et spicas; quae cuncta Jovis Solisgue consociatam potenliam monstrant. Hujus templi religio atiam di-

7.