14

Arrian. exp. 3. 26. 2: Apovoe de α εᷣꝓρνμᷣοέᷣε α ανtieο ν aοmι 16 vενρᷣ IIelν᷑ω e yxoνu,ere eal drralov α nuoνd νœ LTleure 6rαν ρ dε χ 2εουμεκνννꝙτε α m—εν⁶xν ee Te2ewwov, 6mεμeς◻τ⁶⁸ωιυέν, d 2 xal dμενο(de hac formula orsculis solemni Lob. Agl. 1093) aesdν⁴ρςς, iε 10 (ε.οαν½ τον υϑεο εοιαιμιινεντα zœ μresoœyra Oeœeuνενασ ραε 1o deον α„e- „‿νακα †ν/rcced r 0 eoνν ⁴μ αμtεεονέαα ε⁵ε 10 14.ρνν α‿⁵ moαάντoνν μεᷣνονe Sdεονναα dαννννον... AAeεαemσον οννmνοε vrεοονꝙo% σt œeν, de ντο a 7⁶ Ʒ 10 duseroy. Strabo 17, p. 108. KAro,s edre 62e... STouoœ r ον ʒTανο 1400s deeνν ναα⁵ oGἀGνά ete riειαα‿νεκνον, α Oeεοαtœι ε᷑πκφεᷣοwν, ddre α τωοσνι ⁸‿‿o- puμαderoνςα e⁴ᷣςς ο᷑τeuνer αd ⁸pxoudeosα irods vnd εανεινυ crευν

Cicero de div. 2. 59. 123:„An Acsculapius, an Serapis potest mobis praescri- bere per somnium curationem valetudinis, Neptunus gubernantibus noa potest?“

Tum ad Vespasianum multos Sueton. Vesp. 7 narrat Alexandriae accessisse „orantes opem oaletudini, demonstratam a Serapide per quietem.“„Monitu Sera- pidis dei“ Tacitus ait hist. 4. 81,„insignibus quue in ipso manifesla aut per am- bages confectant;“ qui ibid. 83 et Ptolemaeo Lagi filio missum a Serapide somnium describit, et visum ipsi Vespasiano in fano objectum. Smyrnac ab illo deo una cum Isi culto per incubationem et somnia aegrotos sanari Ael. Aristides tradit orat. sacr. 3. p. 320 Jchb., et in inscr. Smyrn. 3163 legitur: eyxxro 2οας 16 d*ᷣ αe 10(id est xAroJos factus. Boeckh.).

Omnino ad incubationem curationes morborum mirabiles pertinent, quas affe- runt Aclian., hist. an. II. 31 et fragm. p. 326 et Artemidor. onirocr. 5. 92 Sqq., quo- rum hic 4. 44 complures, qui de curalionibus illis scripserint, enumerat. Itaque som- niis deus et Graecorum et Romanorum tempore vaticinabatur. Unum veteris memoriae oraculum, quod verbis sit editum, a Suida sub Thulide affertur, quasi Thu- lidi, fabuloso Aegyptiorum regi, a quo Thule insula nomen ferat, contigerit, id tamen a Christiano homine excogitatum est.

TIoaæ deds, uerensera 16„ xαb πmνέκ ⁶συ eνυνοs,

2α᷑να dε ndνa 1B ¹s 2 drx.

2ν νπκααος αeνυον dxeᷣ ιο 1⁵⁷dee,

„vre, d⁶νοωνν—Hᷣ—Gάvó lov. Kal ese⁴α νν νν μαηννιεeον νυm ταυνν ν⁴ν᷑⁸ 80α⅜eφ εν r Aouν da. Idem fere narrant Zonaras aun. p. 1048, qui in v. 2 π ταα om, Jo. Malala p. 27, Cedre- nus p. 20. a, qui qu‿ντα dεο τααεα, y dos praebet, melius Chron. pasch. P. 46 G., ubi scriptum est zaντ³α ϑ‿οννμμςᷣνa ndvα να ννννμοων εες εν.. 090 7001 Sre Adege, ultimis verbis omissis. Haud bene conjécerunt Mornaeus de relig. Christ. ed. 2 lat. Sigen. Nassov. p. 69 ndvra de oνμςαυνναα—αντσ... K6vr.& 1ε 1uxτα... iνπέην n¹ʃν εκιια, eντκ d⁶αε, 10„ S10„ A⁴2ον§ευeνυνν*ον ονν εεοασν, ubi typothetac errores ex ed. francogall. 2 a. 1590 ap. Jac. Stoer. facta

correxi,— et Boissard de divinalone p. 133: ⁵e α IA⁴αμιeσ.‿ d'εtν νν evz „„* 2 2 1 2* 7 140 Sol wœl ieο Ʒν½ εdνια.. Mdnεον, u d dxfoe o! 9., Ovrré, Ad⸗doν dedye .. 6 7„ 461019 TeAeurrv.— Lob. Agl. 459 not. pro νουνμον conjecit és&νες et αeeναάm

Pro νοων Ego quum scripserim

raıa dα ο. Idvra xal Eruνειον ts dvra,

00. 8 αœQGʒ³νιο 2rεο νοοσ ν,

Orré, A6⁴νονν ⁶σφ ρσeυρ Ʒ⁴μοων ἀοιον ειεeναωανν deficiente caesura certe in v. 3 et admissis hiatibus in ultimo versificatoris istius ma- num restituisse mihi videor. yrunos oraculis Sibyllinis usurpatur. Sententia haec est: in eum unum, qui illis tribus impressus est sive quem illa tria exprimunt, et cu- jus potentia acterna est, coéëuntia... Mortalis, ex obscura vita ad trinitatis lucem, i. e ad mortem, accelera.