12

Sub Antoninis Aelius Aristides orat. sacr. 3 p. 562 Cant.(tom. 1. p. 497 Dind.) narrat:&nl a,ouν dνονντε rijs Aolas(quum ipse Arist. Smyrnae versaretur) Ephesi et Smyrnaei propter gravem terrac motum ς KAdoo 9εα σς εσιτε‿ααον quamquam hi quidem frustra oraculum expectabant, œl εε ντιινεε⁸(xereuonrse anιον. Nihilominus eo, qui eadem fuit aetate, Alexander vates mittere solebat, qui Apollinem consulerent: ⁶α τςι ειν ἀάmꝓοως α fduναμν να Ma³ œl srods evdxuαræs enl ij dd erush, laous nετο, noAAode 16 190840„r0 n,⁴μκμν¶ ½ε¶q αχ ουςι, εꝓναν

eis KAdHo" 1εαο ννν, ouνu ννιρ ς dn aαυιιε. (Lucian. Alex. Pseudom. 29). Videlicet se Apollinis esse filium jactabat. Idemque a sacerdote interrogatus est, num d o ewntnrovres(ν KXAdOασ Toy*ouol veri ei vi- derentur.(Ibid. 43.) Et Luciani Apollo in Jovis tragoedi cap. 30 facilius se Colo- phone ait vaticinari posse, ubi suppeteret, quidquid opus esset ad vaticinia.

Ad M. Aurefium referendum est, quod Paus. tradit 8. 29. 3. Illum enim im- perare, quum ipse librum octavum scriberet, 8. 43. 1 significavit, Antoninum Pium fercero 10ν ρτεον appellaus. Jam quum sine nomine imperator Romanus dicitur, is, qui quummaxime regnct, intelligendus est. Narrat igitur Pausanias: O9ν 1„» 10„ SHν Qπτππηι⁶„m◻’:„εαε ◻αμᷣωꝭzοded dvœnAeoe vxuol- ex Sadoον td“ed 2εαα̈ν ν‿νν At cadaver ingens inventum est. bëroν 107 vexρν εν KAdõ eds, aeeoαe ναeν eν⁴ τ T9*τνιμον τ⁴έν‿ εαςρρν, εeυμεά dν r eirα᷑, evνοeνς ε ατ‿eν dνα ³ eνον Quod oraculum verum esse argumentis Pausanias demonstrare studet. Durare orac. Max Tyr. diss. 26 init. significat. Aquam bibens ννιουνοισ εέν Kol. feενς roο KAνοοůνO‧ Porph. ep. ad Aneb. p. 3. 33 Gal. To ν Kol. aαreron d ν⁴eσαοs⁸ ZIHi*juxrigeey, quasi de suo tempore loquatur Jam- plichus ait de myst. 3. 11.

Hoc loco oraculi a Macrob. Sat. 1. 18 traditi mentio facienda est.

„Eiis Zeus, els Aidys, sate ldlos, alse edruos. Hujus versus auctoritas fundatur oraculo Apollinis Clarii, in quo aliud quoque Solis nomen adjicitur, qui in iisdem sacris versibus vocatur Jas. Nam consultus Apollo Clarius, quis deorum habendus sit. qui vocatur Jad, ita eflatus est:

O9„ααα μυ ά'vꝰfhYdτς οiν enea eνeer,

ϑα* nςν ονννκοεςι εασ odς ‿νανs.

DOdvνεο ⁴μν ο᷑νντν νmν⁵ατον εϑιεdeν ενμμεν Lad,

Zeiνανανμe τ‿⁴tονν, Adic eiνοο dννινeουο

Ilé⁴εον ϑ Ʒεεμενε, uεᷣτονιυιανι‿εςσςσνναdad. Hujus oraculi vim, numinis nominisque interpretationem, qua Liber pater et Sol Jad significatur, exsecutus est Cornelius Labeo in libro, cui titulus est de oraculo Apol- linis Clarii.“

Oraculum genuinum censent Lob. Agl. p. 461 et, qui explicans doctissime ad antiquum Phoenicum Chaldaeorumque deum refert, Movers de Phoenic. lom. I, p. 540 sqq. Orientis deos idem oraculum etiam alias Graecis videtur commendavisse, si recte ad Apollinem Clarium refero, quod Socrates eccl. hist. 3. 23 Rhodiis datum esse tradit oraculum:

Afrror dAdoxeoαάw(Lob. Agl. 463 Gε εκν Potius dέμdoαεέ) 9εν ⁴μἀενασ eνωσνddvey(putes 2, scri- plum fuisse, ita enim Adonis nominari solet) 6d,ν(&ᷣiιεαν Voss. ad Steph. Byz. s. v. Auaoνονs), 64,ο,¹»0, 8uAααο deνυνοοων. Sed utut hoc est, quando oraculum de Jaone editum sit, ex Cornelii Labeonis for- tasse aetate potest colligi, qui ab O. Müller de Etruscis 2. 37 in secundum p. Chr. n. saeculum rejicitur, eam praesertim ob causam, quod Platonem ap. Augustin. de civ.