—

N. 0O.. u. Neoruugor Neoor ddεer urres dnkæretnen.“ Sequuntur tria disticha latina. Sed negue auctores requisicit et quosdam per indicem delatos ad Senatum affici graviore poena prohibuil.“ Ac similia Cass. Dio 61. 16 et inde Zonaras Ann. 11. 2 tradunt.

Ad alterum transeo. Sopater 1. comm. addit: Aererat ört lsεe⁴ννos el Ae*ρον&uντεα⁴ος νς ‿⁴2ςονννοε TO*αναμν Nreν oux&⁴α,ε rν σ νπ⁶ε u0οςνρι οQιμm τυσ Ʒετια 1εε ν roν fI d IIoα aερνακραι

eαα⁴ᷣ εα ⁷νιιι⁶ο 2εαάeοσισα ντπαυνο εςμυνs. Sed multo vetustius hoc fuit oraculam, in quo ovon I⁴ααοννοε legebatur. Cf. Lobeck. Agl. 1005.—

Aliud etiam oraculum a Ge. Cedreno, qui parva est in rebus antiquis fide, hist.

comp. 205. b. Par. 360. 9 Bekk. affertur: Næœν.. 124 b0 6„αν*νν euaros Airενqν. υwνOπzmνοντνοο—νπoveuoee. Eisi Delphicum esse ne ipse quidem dixit.

Uüque tamen Nero rd uœerreron areduoer. dννιμνει ⁴ι ⁴⁶ οασπ⁶‿μιον, εε ot, 10 e‿eν οπꝓνε μαα ν—jec, aꝓpdesε. Cass. Dio 63. 14. Silere oraculum Lucanus que- ritur V. 69. 112. 136(qui Appio Pythiam vaticinantem facit V. 194) et jamdiu silere Juvenalis, qui satiras sub Domitiano edidit, 6. 555: quoniam Delphis oracula cessant, Et genus humanum damnat caligo futuri. Non obstat hilostr. vit. Apoll. 4. 24. 1, quo auctore Apollonius Tyanensis, a Caligula usque ad Domitianum florens,&mπινέιρα⁵τιιιω να⁶ 16 II0α 149. Nam et antequam a Nerone dirutum est, adiit a. 60(Philostr. ibid. 2). et, ut supra dni, loca sacra cognoscere, non vaticinia petere cupivit. Resurrexit autem sub Trajano et Hadriano, qui antiquis artibus et scriptoribus et cultui deorum de- diti reflorescere videbant, quidquid Graecia pulcri et honesti tulerat. Vaticinatam

esse Pythiam Plutarchi tempore supra commemoravi. Versum edidit: ndxvra raνν—

e συνε 9ε⁴ ε‧. Si inscr. Gr. 1711 inter annos 114 et 117 facta est, ut esse videtur, Apollini Pythio tunc antiqui fundi, partim in litem vocati, ab Imperatoris legato extra ordinem et antiqui fines redditi et restituti sunt. Hadrianus ipse illud oraculum consuluit, et, quod summum ejus litterarum studium- erat, de Homeri qui-

dem patria.—. Anthol. Pal. 14. 102. Ex rije IIo εεα άαle dοααρ.

Aproorbr ενεee pereijs zul.ντ⁵ας⁴οςσ σα

du,οοοtον⁸ Ʒeνιmνᷣοιε dε f2n r¹⁸ Ouuν,ροι.„ Tyatuxpyos dd œsz α Nearooe* TToννeοντ

„

2**, uαeν Ʒέιια⁸ 9 mν πυα᷑eοορν ³αν.

Ubi Jacobs αꝓedorou, coll. Hom. Od. 11. 175 sene de ⁴μαοα ναάιιs sed ne- que genetivus bene procederet alter ab altero pendens, neque insolens est geminatus accusativus; Hom. Od. 1. 220 ne! 0d με τνπ έ*⁴εμό⁴ετέιας 4, 137 7 2εeεκοε n6ε dOsεονε xεœαor. Itaque 10 rijs yerεimss... dνꝓντν dicitur. Harοogos recenti ubu pro superlativo. De re cf. Suid. s. Homero: O νοοσ à νωιντ. TrAενμα ν 100 O0 οαας τα odxædoris rus Neοro⁵s. Nedue est quod de oraculo ideo dubites, quod Pythia alio tempore alia edixit, velut Paus. 10. 13. 24 in poëlae statua Delphis inscriptum invenit oraculum, quod etiam in vilis Homeri Ps. Plut.§. 4 et Proculi p. 25 biographorum Westermanni, et ap. Steph. Byz. s. v. Ios et ap. Euseb. pr. evang. V. 33(in Anth. Pal. 14. 65 tantum duo ultimi versus sunt) et ap. Paus. iterum 10. 24. 2 leßilur et significatur ab eodem 8. 24. 6 atque ab Eustath. ad Dionys. Perieg. 517, p. 205. 16:

O4,Buε b ϑεdeυαναν, εꝓνν ανο π Kee7hs n6τρεέα⁴ᷣ dουe, νντ οες 44 10ν, bu aœrgls Sdrer.