+.

scens post Apollonii Tyan. mortem(Philostr. vit. Ap. 8. 31. 3), Aclius Ariglides (orat. sacr. p. 307 Jebb.), Aedesius(Eunap. vit. Aedesii 27), Julianus Imp.(Zonaras 13. 11 alii), Timocrates(Anth. Pal. 14. 149). Trimetros iambicos Zosimus(Ael. Aristid. or. sacr. tert. p. 312 Jebb.), Valens Imp.(Zonaras 13. tom. 2. p. 31 ed. Par et Ge. Cedren. 549 Bekk.). Disticha Elisius(Plut. cons. ad Apollon. 14).

Quae oracala partim domi dormientibus, partim in templis incubantibus edita dicuntur; hoc si Constantino evenit, fort. in templo Apollinis Sarpedonii incubabat, duod et in Troade erat, et Tertulliani aetate durabat(Tertull. de anima 46).

Ne illud quidem oraculum, quod ipse Constantinus in litteris ad Eusebium datis ap. Euseb. vit. Constantini 2. 50 commemorat in templo editum erat: To An6⁴⁵ο τ5 τνηνναάσηατμια εꝓρραοαemνεεέ deντνον τυνε α τον uuνν⁵ο, ou we aẽ- dρμνο ⁷2ρυισ, ς αοραα od ε⁴ vijs vijs diν εᷣαναᷣdeοeēν eieν rous ddsdebeer urdv, α ⁶ zονο ενes νν τραριο⁴dν ες uœreia oouς. Toro aurot war- qpels rν⁸ IAo*⁴μο⁵⁵ dyerræe nenolcus: vijs uœ‿̃yrscaæ έααννοοιέενν τ εένν αυωηά 9,9mοςσ Xl⁴ναν αμmν⁶⁴νςε. Ubi homines jasti pro Christianis dicuntur, quia plu- rium deorum cultores Chrestianos eos nominari credebant, quasi Toiοrs radix esset. Tertullian. apologet. 3. adv. nat. 1. 3. Oraculi quidem illius inceria fuit fama. Chri- stianum hominem dixeris fraude aliqua usum, ut Apollinem Christo cessisse deorum cultoribus persuaderet, in specu latentem illa jactasse.

Utique certa oraculorum sub Constantino editorum exempla non deprehendi- mus. Sed usque ad ejus aetatem edi solita esse apparebit, quum de singulis templis fatidicis viderimus. Ita igitur rem instituemus, ut primum Delphicum, Milesium, Cla- rium, Dodonaeum, Serapidis, Trophonii oracula, quorum continuationem quandam persequi licet, recenseamus, deinde cetera deorum Graecorum et deorum barbarorum oracula complectamur, adjiciamus oracula somniis et signis et hominum obviorum sermonibus vaticinantia, tum Juliani describamus oraculorum plurimorum instauratio- nem, postremo ultima vel post eum oraculorum indagemus vestigia.

§. 3.

—

DE ORACULO DEFELPHICO.

Exordium a Delphico capimus oraculo, de quo quid Cicero, Strabo, Plutarchus senserint, modo vidimus. At Conon in narrationibus, quas Archelao, ultimo Cappado- cum regi, ab a. 31 ante Chr. usque ad a. 16 s. 17 post Chr.nat. rerum summam tenenti dedicavit, ap. Phot. bibl. p. 227 Bekk. Delphicum oraculum vel tunc omnibus ante- poni tradit: æ αμερα roνννν εροωτννυιωων Henud, de doαμαᷣν, erd Kelopodus Orοτονν ⁶οαοννωνετα Bανν.

Consuluit Nero. Saucton. Ner. 38:„Mt dero, consulto Delphis Apolline, septuagesimum ac terlium annum cabendum sibi audioit, guasi eo demum obi-. lurus ac nihil conjeclans de actale Galbae“ et q. s. Huc' videtur Cassi Dionis exc. Peir. p. 694 pertinere a Sturzio lib. 63. 14, p. 1036 R. inserta: xαB 11 IHu- 9 deν αeννιds(Nero)&dwer, öre rurd urd„dαναον ενεαννισε. Ad eundem Neronem duo alia etiam oracula referuntur, ea tamen falso. Philostr. vit. Soph. I. 2: α meν⁴αο α τνν ννοοωνσare ᷣxobeer

Næσν oszs, Adaxueer τνοσαeνο. Eundem v. Sopater Apameensis prolegg, in Aristid. Pauathen. p. 740. 19 Dind. praebet, praefatus aαde ανο rο 70"„ a dAαeν εο αάνπν(Néoοωzν) elner IIuν... Ps. Lucian. Neron. cap. 10 hoc oraculum etiam thesauri Delphici diripiendi causam fuisse tradit: at causam Cas- sius Dio certe 63. 14 ignoravit. Scilicet versus ille popularis fuit cavillatio. Sueton. Ner. 39:„Mulla graece lalineque proscripla aut oufgata sunt, sicut illa-