N

7

c dad 1ov ro11dv r6 Ev. 1) dg Svdg rd rodd— Ä dd roũ xsεεꝓεαονντοο d xsou- exouevov i dæ rod οεομενονντ zεοιιτυν Hunc locum idcirco potissimum ex- seripsi, et quia omnium plurimas synecdoches virtutes, numero tredecim, continet, et quia ipsa illa Aristotelis verba hic recurrere videmus. Consequitur inde, id quod supra sta- tuimus, alteram illam eraqoçãg speciem ad synecdochen pertinere, quae, quum non solum ar0 eldoug 2r! pvog, sed etiam derd ptwous èæl eldog dicat, simul primam translationis speciem complectitur, cujus Aristoteles hoc supra posuit exemplum: vmög 0 J“ BOr s.

Ne quis objiciat, intellectionem, id quod sane plerumque fieri assolet, ad sola substantiva aut adjectiva respicere, et ea consideret, quae infra de comparatione in medium proferam, et hoc Ciceronis ¹) de nostro tropo perpendat judicium:„cui ²) sunt, finitima illa minus ornata, sed tamen non ignoranda, quum intelligi volumus aliquid, aut ex parte totum— aut ex toto partem— aut quum ex pluribus intelligitur unum— aut quocunque modo, non ut dictum est, in eo genere intelligitur, sed ut sensum est.“ Compre- hensioni vero, cujus species modo descripsi, quaque, ut rem exemplis illustrem, Romanus pro Romanis, sexcenti pro permultis, parietes aut tecta pro aedificiis, Cicero pro oratore, et contra, quadrupes pro eduo, scalae pro scalae gradibus, fer- rum pro gladio dicitur, jungenda est Eaohaοιε sive'significatio et ixεᷣε ꝙsive super- latio, in qduarum utramque synecdoche et hic illic metonymia quoque, de qua paulo post verba faciam, excurrere consuevit. Illa quidem, quam Cicero, ³) auctor ad Herennium,*) Quintilianus ³) aliique ⁶) depingunt, id habet proprium, ut rem aliquam cum vi ac gravitate enuntiet, qua de re haud inepte a Quintiliano pondus?) dicitur, haec vero in oratione

—.

1) De orat. 3, 42, 168.

²) Intell. ex antecedentibus id dicendi genus, quum inflexo commutatoque verbo res eadem enuntiatur ornatius, i. e. dετααννυνμ‿αmν

³) De orat. 3, 53:„plus ad intelligendum, quam dixeris, significatio;« cf. id. orat. 40.

⁴) L. 4, 53:„significatio est, qude plus in suspicione relinquit quam positum est in oratione. Ea fit per exsuperationem, ambiguum, consequentiam, abscissionem, similitudinem etc.«

*) I. 1. 8, 3, 83; 9, 2, 64. ) cf. omnino Mützell. I. I. p. 9. sqq. „) Ck. Ernesti lex. tech. lat. rh. p. 293.