— 15— Men. 268.

Tu amator magnus mulierum es, Messenio, Ego autem homo iracundus, animi pereiti.

Libri msc. preebont: tu magnus amator, qua in verborum conlocatione quoniam dactylus tolerari non potest, alii ut supra descripsi alii magnus tu amator mutaverunt. Sed multo minore versus laborat vitio. Nimirum emendari debet: tu magis amator mulierum es. Nam Messenionis et Menæchmi ingenia inter se comparantur: Messenio magis ad amores, Menechmus magis ad iram inclinare dicitur.

Men. 292.. Nam equidem insanum esse te certo scio. Versum curtum alii alio modo amplificare studebant. Ego nescio an emendari possit:

Nam equidem insanissumuam esse te certo scio. Cf. 516: non tu abis quo dignus es, aut te iubes piari, homo insanissume? .„„

Men. 519.

Numguam edepol quisgquam me erorahit, quin tuae Urori rem, omnem iam, ut siet gesta, dloquar.

Codd. sit, Brix siet, qua in emendatione mihi non tam prisca forma in quarto senarii pede quam accentus ictusque distractio intoleranda videtur. Multo magis arridet illud quod Ritschelius temptavit: ut sit gesta, go eloquar. Sed nescio an facilius post sfa. correlativum ita excidisse statuamus atque ut— ita adverbialis ablativi ordine loco positum credamus, cf. 679: uror rescivit rem omnem, ut factumst, ordine, ubi ut— ordine pro correlativis ut— ita habetur.

Men. 690.

Eandem nunc reposcis. patiar: tihi habeto, aufer, utere Fel tu vel tua uxor, vel etiam in loceulos eonpingite.

Libri mscr. omnes lihi habe. Quare quia forma habeto ceterorum imperativorum concin- nitas conturbatur— Trinummi 266 exemplum nihil huc facit—, corrigendum videtur: kibi habe eam, aufer, utere, nisi præferendum ducas: tu tibi habe aufer utere, quocum congruit vel tu rel tua uror. Ne 1125 quidem, ubi codices omnes salwe præbent, tolerandum esse arbitror salreto: mi germane gemine frater, salreto: ego sum Sosicles. Nam quod libri mihi potius quam mi habent, id documento est antiquitus hunc versum sic conformatum fuisse: Salve, md germane gemine frater: ego sum Sosicles, cf. 1132. At contra salveto recte se habet, ubi salus oblata redditur, —cf. Merc. 284, Asin. 297, Curc. 235, Most. 569, Lachm. ad Lucr. VI 749. In Men. 1076 scriptura etiam nunc incerta est, Capt. 1006 recte A. Spengel emendavit: o salve eroptate.

Men. 809.

Tam ego ex hoc ut factumst scibo: adibo ad hominem atque adloquar.

Senex Menæchmum non salutare— hoc esset adloqui—, sed sermonem et discep- tationem cum eo instituere vult, id quod est conloqui aliquem, cf. Plaut. Amph. 339, ubi recte