— 9—
quod ë genere gnatus, cum pronominis ablativus desineret in d. Prisca ista forma ablativi, ubi- cumque falsae opinionis specie ac tutela servata erat, a Plauto usque ad Tacitum duravit. Huc pertinet non quod pro non quo positum, quorum utrumque pro ablativo haberi debet. Revocan- dum igitur videtur: quνοd est genere gnatus illie Philocrates. In Men. 1079 codices illi quidem omnes præstant: tun a meo patre es prognatus, sed prœpositionem falsam esse arguit Menæechmi responsum: νν οudem, adulescens, m.
Capt. 352. 354.
Ouam eitissumèe potest, tam hoe cedere ad factum volo.
Num in Plautino aut etiam in latino sermone cogitari aut tolerari possit hoe cedere ad factum, iure dubitant Brixius, Madvigius, Ussingius, sed quo tandem modo vitiosa illa dictio et orta videatur et emendari debeat, nemo quod sciam indicavit. Itaque coniecturam quamvis incertam proponere licet: quam eitissume potest, fam hunc reddere id factum volo. Nam postquam oculorum erroribus 7 in ad atque reddere in cedere depravatum erat, hune in hoce commutatum esse veri simile est. Hanc coniecturam argumentis probari nihil attinet, meliorem si quis inve- nerit, lubens ac letus amplectar. Sed cf. Epid. 48: 7 ei inpetratum réeddidi.
Respondet ad hac Iegio:
Num guae causast quin, si ille hue non redeat, eiginti minas Mihi des pro illo? Tynd. Optume imnno.
IIoc loco quem ad modum in B optuma repertum est, sic Aul. 262 legitur in omnibus libris: sed nuptias hodie quin faciamus num gquae causast? Immo hercle optuma, atque hanc formam iure suo nuper retinuit Gœtzius. Nam qui respondet optimam causam esse, cur aut, viginti det minas aut nuptias eodem die faciat, is voluntatem simul alterius sibi placere pro- fitetur. Itaque quod Brix et Ussing optimi libri scripturam reliquerunt, mihi non probatur. Stabilitur enim illa etiam eo, quod si quis ante interrogavit num quic causae est respondetur optunmnst, cf. Ritschl ad Trin. 1188.
Capt. 415.
Merito tibi ea erenerunt a me; nam nune, Philocrates.
Versum ut efficeret, sed ante merito cum Brixio addidit Sonnenschein, particulam eo loco parum commodam. Melius A. Spengel(Phil. XXXVII. 435) merito tibi ea procenerunt, Sed nec hoc verbum aptum est sententiae nec huc pertinent exempla adlata, velut Pers. 456, Men. 964. At contra nihil opinor inpedit quominus evenerunt ex éõrenerunt= convenerunt ortum esse statua- mus. Exempli instar conparari licet Pseud. 177: facite hodie at mihi munera mualta hauc ab amato-
ribus conpeniant= conferantur, undique obtingant. Ad vitii originem explicandam cf. 796 eminatio= ëöminatio= conminatio. Ac fortasse
788 in eminor interminorgue continetur: conminor interminorgue, ue quis mi obviam obstiterit. Cic. Fam. I 79: monco= dommonco.
Capt. 440.
Serra tibi in perpetuum amicum meèe atgque hune inventum inceni. Verba ista, quae Tyndarus ad Philocratem convertit, ita enarravit Ussing: hunc, Hegi- onem, quem iam amicum invenisti, restituto filio multo amiciorem et perpetuum amicum invenies.
2 2