16

ob rem Plato annum perfectum non rex¼eov rog, sed releoy uuανατ dicit, quum&νυαιαμννανεσ multorum annorum tempus significet, ut Hom. Odoyss I 163 Apollod. IIl 4, 1 ed. Heyne; Diod. Sic. II 47 ed. Dindorf. Jam vero siquidem numerus perfectus, qui Setov Jevvrrod periodum definit, ad annos est referendus, numerus imperfectus, qui αeνιμρσασσσσεοι εros periodum continet, quonam spectet, manifestum est. Ea igitur, quae Rettigius de tribus animi facultatibus cum quatuor virtutibus et vitiis primariis et principiis quinque civitatum copiose disserit, quamvis ei mirifice placeant cf. I. I. pag. 296, pag. 300, pag. 302, tamen omnia sua sponte dilabuntur. Neque Rettigius sibi constare potest; alteram enim loci partem allegorice, alteram autem, quippe quae ab interpretatione allegorica nimis sit aliena, arithmetice explicare conatur. Cujus rei etsi Aristotelem laudat auctorem, tamen, si locum Aristotelis a viro docto in testimonium vocatum(polit. V 10) accuratius inspexeris, quod Rettigio procul dubio dicendum esse videatur, procul dubio negandum esse reperies. Nam voces 6rτν ο τον dυωνQ⁴‿μιμαωοο dνμιμος ouon sra eepee, quibus Aristoteles arithmetica Platonis verba pla uenseig arithmetice circumscribit, non arithmetice, sed allegorice accipiendas esse unde colligi potest? Verum quidem est, Aristotelem vocibus Ge rüs Pocechg ors ꝓrouong PSoorg zdα νperrovs rüs roœuideiae vim numeri verbis praecedentibus significati expressisse, sed Pythagoreorum de numeris rationi, quam Platonem secutum esse Aristoteles probe scivit, cum Rettigii allegoria nihil commune est. Quam- quam enim vir doctus Pythagoreos allegoriis usos esse contra Hermannum defendit cf. 1. l. pag. 303, tamen iidem, qui Aristot. metaphys. A 5 pag. 985 et A 6 pag. 987 ed. Bekk. in numeris öνμοοσωερματαα ττω⁴α τονσςσ οdι mQα*φν/mQO, Bvots esse et τ⁴ᷣ eνακσα 1ιυνπιασνέ v1ν dοα⁸νμιμ ety statuisse dicuntur, numeros esse res ipsas eodem Arxristotele auctore statuerunt cf. metaphys. A 6 0d. dρενινσνσ έναά aoονðναάν̈ᷣrd e dναα. Quod quomodo intelligendum esset, Zellerus I. 1. I pag. 250 recte explicavit. Sed Aristotelem allegoriam Platonis primum allegorice, deinde proprie interpretatum esse cum Rettigio putare jam per se ineptum est. Certum autem aliquod temporis spatium numero illo Platonico indicari haec Aristotelis verba aperte demonstrant: 2 τεα☛ᷣ τοσ ꝓᷣσνον, di. ε/ i πeνναα εταᷣᷣννκν, ν τ⁷ νπʒ⁷ α ddevα*νννε dαι dHαα εαᷣeνꝭ, olor ei rf orsε Jερα&ενero ris poxüs, Gα ðʒ ersde. Ad posteriores hujus loci voces olov el τονυσ mJφρμεεςα&eςεεινo— ueraßcdhher Adolfus Stahr hoc annotavit: „Haec verba a nemine interpret. omnium explicata(vid. Schneid. pag. 361- 363) neque verbis proximis, ut nunc quidem ordo verborum in Cdd. nostris constitutus est, ullo modo congruentia et convenientia uncis inclusimus, eaque aut antiquitus post ταανν posita, librariorum socordia sedem mutasse, aut posteriore tempore ab interprete aliquo verbis dl dy A†eun dero erdeναu addita esse credimus.“ cf. Aristot. politic. libri octo. Apparatu critico plenissimo instruxit sq. Adolfus Stahr. Lipsiae MDCCCXXXIX pag. 157. Immo voces modo laudatae, quibus verba xν εμι eτμα eςυε‿αεα έν νε˙α ⸗dναμα uer*αανσν apte illustrantur, suum tenent locum. Pro Tεσπννꝶνο˙d dãοαμα μεaᷣᷣeνꝭↄe Koraes legendum esse conjecit„ειeν dOQ Qαν ‿μιανμεr αανν. Quam conjecturam Schnitzerus secutus esse videtur haec Aristotelis verba hunc in modum recte vertens:„Sodann soll in