15

stellis fixis et errantibus et terra universum contineri mundum ipse Timaeus I. I. dôcet. Quare verba Martini supra laudata tantum abest ut Serov Tevvnroy satis recte explicent, ut ne sufficiant quidem ad Sera pevynrä omni ex parte intelligenda. Sed Sezoy illud Tevynréy quid sit, ex alio Timaei loco facile cognoscitur. ef. Tim. pag. 34 B 0b τοα S x dyrog del Aor†ιοανμινιρᷣ Seoν παεν τνιν παντσν εσσρεον ˙Seν LOνο delc X?oν ααά⁴ ⁶μαασιανον lαντανᷣm mτo᷑ n àeαπQ GEοσον νόαᷣ υνοοO*(d εεν d.εν συνέισιmσόια επατπ⁵σeε. Jrri de ei re eo uron Selg did uyrog re Erewve aal Err ε5eSev d ur xeεεεκανννεᷣ raur,*ll ⁵α dακυναμοων σeττρε†με νον ouuνον Sνα εμινοων ερρμνορν ναρeωno, dú dperhv rd urch ddeoν vrꝓνννεο dα α tderò r6ον τπτνοοσνοε⁴eεμεκνον, Pv⁴sραι Sdè εα mꝓφεέιν αα αάëτdν aνντιρ Sda dyra dh rora eedatone er ανπσν ꝓevhoœανvo. ef. Procl. in Tim. pag. 89, 33. Deus igitur aliquando ortus, qui aeterno deo(x¶ GGν õdàα Se) opponitur, mundus est, quare universum summi illius fabricatoris opus hoc Civitatis Platonicae loco Seroy pevynroy vocari jam Plutarchus censuit cf. de procreat. anim. cap. 10 odæ dA*ν παëόν Seo errnrdv rb 26Gον. Neque aliter Hermannus, Susemihlius, Zellerus de his vocibus statuerunt. Mundus autem licet optimus sit, tamen, quum Pevynroð naturam prae se ferat, semper manere non potest; quidquid enim est ortum, aliquando intereat necesse est(Crret Jerονμειν αemνκσα pꝓ Sood 80 αν). Quare suam habet periodum annorum, quibus exactis in pejus mutabitur, nec si mundus interitum fugit, ipsius hoc natura vel merito, sed summi numinis bonitate fit, quod, quae semel recte et concinne instituit, in nihilum relabi non patitur. cf. Tim. pag. 41 A, Hermann. I. I. pag. IV, Zeller. I. l. pag. 523 Not. 5. Mundi autem periodum sive perfectum illum annum— r re*³εον ενυιαωνυανπαι˙νν, d 6 e re⁴.ειοις dεε ν˙οες Tpovor Anpot ⁊d⁊ε, drαν d*τασν τν ακνκ—τeει˙εευων τι ντνο rμμσα Sveg‿évra raxn necpννν 1⁴ τν raντο εα ναμοο⁴εοιςι ⁶εντοο eναωεeνsνπαα νκυαν Tim. pag. 39 D i. e. quum omnes stellarum errantium orbes cursibus confectis ad eundem orbis stellarum fixarum locum redierint,— decem millibus annorum contineri Hermannus I. l., Susemihlius I. l. pag. 219, Zellerus*) ex Phaedr. pag. 248 C, E pag. 249 B Republ. X pag. 615 A, C pag. 621 D recte docuerunt; quod nisi ex locis modo laudatis appareret, ex eo ipso, quem tractamus, loco colligendum fuit. Perfectum enim numerum, qui hoc loco divini operis periodum comprehendere dicitur, eundem esse atque perfectum illum Timaei numerum quis est, quin intelligat? Nam quae Proclus in Jim. pag. 271, 11 disputavit, a Platonis ratione aliena sunt cf. Martin. 1. J. pag. 278. Neque vero uterque numerus et perfectus et imperfectus ad quam rem pertineat, invenire tantum opus est, quantum Muellero**) videtur. Nam perfectus numerus annum explet perfectum, qui quin idem valeat, ac magni illi vel divini Indorum et Babyloniorum anni, i. e. quin magnum quendam annorum numerum complectatur, dubium non est. ef. Lassen„indische Alterthumskunde“ I pag. 507 Not. 2 et pag. 807; Berosi fragmenta ed. Richter II pag. 57; Martin. I. I. pag. 286. Quam

*) 1. 1. pag. 521 Not. 3, ubi pro Rep. VII 546 B legendum est: Rep. VIII 546 B. **) 1. 1. pag. 743. Muelleri nugas merita reprehensione notavit Susemihlius I. I. pag. 219 Not. 30.