12 argorice oé significetur, verba hunc in modum conjungere religioni sibi ducit: rνπαν νιμμν oοmπη 10⁴σ⁷,(hy de) dααενιν τοσαντσ⁴ἀά³ις, ri d ioen 2dy, ri O⁵κε d(icou‿æ). Quod utrum per regulas grammaticae(grammaticalement) liceat nec ne, nihil refert; scilicet Plato obscurus esse voluit. Immo hoc primum quaerendum esse Martino videtur, utrum sententia „mathématiquement“ recta sit i. e. utrum numerus, quem invenire vult, verbis inculcari possit, nec ne. Ista est ratio„de comprendre la pensée de l'auteur,“ quam quod Schneiderus neglexit, Martinus ei crimini vertit. Sin autem naturam ac vim particularum uεν-— re- spexisset, neque in vocibus τιν dvecy interpretandis neque hoc loco in tantos incurrisset errores. Apparet enim orationem non quadripartitam, sed ita bipartitam esse, ut alterum ejus membrum rursus in duo sejungatur:

1) rhy dy kory d-âνα‿³⁵, xατνν τοœσανrden⁵ 2) r 8s a) koouian udy rß, b) ονν de

Neque, cur librarii ronen in rgoufaee mutaverint, difficile est ad intelligendum; accusativum enim ⸗rpouijan post dativum articuli ri ferendum non esse putaverunt. Jam vero id ipsum quaeritur, quomodo dativus ille articuli explicandus sit. Schneiderus arti- culum vifj pronominis demonstrativi potestate praeditum esse censet, qui articuli usus in diverbiis tragicorum haud infrequens sit et ipsius Platonis locis quibusdam firmetur. cf. Theaet. pg. 179 D rᷣ το, tle Oe6Ns ²Aoy xerrso sq. Euthydem. pg. 291 A dauν πσν τ„ε es bldèa, dre sd. Schneidero Hermannus assentitur; etsi enim rüũ pro rourn dicere poëtis tantum solemne sit, tamen id ab attico sermone non abhorrere. cf. J. I. pg. VI cum not. 28. Xenoph. Mem. Socr. II 2, 4 uα⁴ τον ε rν νςσναυ εσσσαι udy α‿ οdoν. Demosth. adv. Mid. pg. 525 ald το aανπαια αες ιενας, ας bα ον oi „6&ο Neque vero exempla a Schneidero et Hermanno allata ad eum, de quo quaeritur, articuli usum explicandum sufficiunt. Nam x illud, quod in Theaeteto legitur, ut alibi r, plane in adverbii notionem abiit, in τ⁶ /ε autem et x⁸ν„e articuli vis apposita par- ticula 7ε fulcitur atque augetur. Neque aliter judicaverim de exemplo, quod Hermannus a Demosthene repetiit; articulus enim ad praecedentem conjunctionem za adjungitur, siqui- dem lectio integra est. Nam codex Bodlejanus habet roτας, quod Schaeferus pro- bavit. Plurimi tamen, quum zœoν mπ pro α τανεα nusquam alibi legatur, locum corruptum esse statuunt, quare alii aliter conjiciunt. Wolfius scribit αν ι εμν ꝙταπυεαια Marklandus l* τα εν τανιναιαςα, Reiskius et Buttmannus æex ταννπι ανς cf. Schaeferi app. crit. et exeget. ad Demosth. III pg. 338. Hoc igitur exemplum non satis certum est neque aliis locis praesidio esse potest; aliud tamen apud ipsum Platonem invenitur, quod a viris doctis praetermissum esse miror cf. de leg. III pg. 701 E n d rd deo deνόκαντν εeέμααmεοον r6 1d SorALelag, 6 oεναάνασον, od efperxe oure rotg, odre rotg. Sed ne hoc quidem ejusmodi esse, ut cum loco, qui tractatur, comparari possit, quis est, quin intel- ligat? Atque quum omnino apud prosae quidem orationis scriptores haec articuli usurpatio certis finibus iisque admodum angustis contineatur, num ullus inveniri possit locus, qui huic