Aufsatz 
De numero Platonis / scripsit Otto Weber
Entstehung
Einzelbild herunterladen

8

est, repugnantia unumquemque offendit etiam non monitum, ad duam excusandam ea, quae Martinus I. I. pag. 264 affert, minime sufficiunt. Etsi enim veram quinarii diametrum irrationalem esse constat, tamen septenarius, in quo rationalis ejus numeri diameter ceruitur, simul rationalis et irrationalis vocari nullo modo potest. Sed quam male Martinus haec Platonis verba interpretatus sit, ex eo quoque apparet, quod vim praepositionis ακ prorsus neglexit. AHrSος enim ³ άeτgov est numerus diametri quadratus, ab ipsa diametro profectus. cf. Plat. Men. pag. 83 B. et Nicomach. I 10, pag. 81* 82 ed. Ast. Locum ab Astio male tractatum Nesselmannus I. l. pag. 193 Not. 40 sic restituit;* Td drrd koon oh dard, el ilu eln uegοεα,c bmd, es doo elngar dqre rd, ⁴εεοπμιμν 1du⁴.εμιααα τοουνσ ⁴μαινυ οσυνμεέεμραε, dvre Ppon i†μαmρ ανν, haec addens:Eine ganz unglückliche Conjectur aber hat Ast gemacht, indem er die elliptischen, aber ganz klaren Worte*⁴ἀᷣ ³πα σοσ ετυh ν. 0 derd ergänzt und respective corrumpirt in ro Td drd dæονν ασοπιmςε ⁴μπ(!) ueαονσ.* ν τν ςꝙ4⁴εεέσσν Der Aus- druck ντο˙ τν ist das Product zweier Zahlen, d αἀmeα τo ist das Quadrat einer Zahl, aber 6 νrd eou hat gar keinen Sinn. Für diesen strenge geschiedenen Gebrauch des r und àr Beispiele anzuführen, ist unnütz; Euclides und Diophantus liefern deren auf jeder Seite. Martinus autem quum non diametrum quinarii rationalem ab irrationali, sed quadratum diametri rationalis a quadrato irrationalis uno differre bene sciret, neque vero hanc sententiam in verbis reperire posset, hanc eorum explicationem commentus est: Platon ajoute que ces diagonales rationnelles, c'est-à-dire ces parties rationnelles des diago- nales, manquent chacune d'une unité. S'il avait voulu etre clair, il aurait ajouté au moins le mot dwd⁵εε, pour signifier qu'à la seconde puissance elles manquent chacune d'une unité pour égaler le carré de la diagonale vraie. Quidquid enim, ut jam id moneam, in sanae verborum interpretationis leges se peccasse sentit, eo seilicet excusare studet, quod Plato huic loco profundas tenebras obducere voluerit. Obscurus quidem Plato hic est et esse voluit, neque vero ita voluit, ut modum justosque fines excederet et rectam loquendi consuetudinem aspernaretur.

Jam vero quae modo disputavimus siquidem vera sunt, nihil est causae, quod rejecta, quae omnium codicum auctoritate firmatur, lectione εœαντν miram istam Vincentii conjectu- ram gæτον⁴ι) sequamur, cui Martinum eo tantum consilio patrocinatum esse apparet, ut ex verbis geιι˙νν εμμέν ρ*εεμι naτν ν☚οσννꝙ½φꝙτςαρἀοςο̈ numerum 864 non explicaret, sed extricaret. Nam quum Sveiy a vocibus praecedentibus sejungi non possit, etiamsi kerov in locum vocabuli&ar substituas, nihilo magis numerus 864 efficitur. Accedit, quod ne Vincentio quidem ipsi, eamne conjecturam an aliam probaret, satis constitit. Petrus enim Pradesius anno 1625 hunc Platonis locum ita edidit, ut pro uard v0Gv ·9⁹⁰% scriberet&omνεκέαντμο d ννο τνυ⁴οσςσ. ef. Schneider. l. L. Pag. XXXVIII et

*) Vincentius accusativum Iærov scripsit, qui propter structuram verborum ferri non potest; quare Martinus lxrou correxit. Eundem errorem commisit Vincentius pro axdron de außon ponens

.ꝓι☚α ιQ˖ mν,oz.