Aufsatz 
De numero Platonis / scripsit Otto Weber
Entstehung
Einzelbild herunterladen

7

linguae graecae peritia instructus commiserit; tironum autem causa justo saepius inter- pungere ne in iis quidem libris ferendum est, qui in usum scholarum eduntur. Atque profecto de ea verborum structura, quam Martinus praecavere vult, ne unus quidem ex viris doctis, qui de numero Platonis scripserunt, unquam cogitavit, sed vocem èvναασσνασνε&ρμμρνασι ad soec referendam esse omnes facile perspexerunt. Recedunt tamen Branisius et Rettigius ab ea horum verborum constructione, quam ceteri sequuntur. Rettigius enim 1. 1. pag. 316 quum in verbo dvνα ꝓτeue˙αν vim transitivam inesse putet, objectum parti- cipiorum Svνeνε̈αια et Swασεε⁴νμεα in vocibus roe?g droordgPeis invenisse sibi videtur. Sed unde vir doctus doreded Sdat medium transitivum esse didicerit, frustra quaerimus; locum enim, quo sententiam suam firmaret, attulit nullum neque ullum afferre potuit. Nam medium verbi Svyaoreuerv. non magis exsistit, quam verbi aomleuerv. Sed ut hoc Rettigio largiamur, tamen, ne cum eo sentiamus, quum congruentia et aequalitas orationis, tum sententia verborum vehementer monet. Branisii autem, qui xoeòg drοoräceis ad dmtναν retulit, errorem jam Schneiderus I. l. pag. LXXXIII refutavit. Dudium igitur non est, quin rpets dxæoorãeis et xtτρς 6owe a Participio àa⁴oioae pendeant, id quod praeter Rettigium et Branisium omnes intellexerunt.

Jam vero audiamus, quid Martinum commoverit, ut alterum incisum post dsτέν poneret. Qua de re I. I. pag. 265 ita exponit:la seconde virgule a été mise par moi après sßärov de, pour montrer que cette épithète se rapporte aux diagonales(dαꝶνκενννν), qui sont irrationnelles, et non au nombre 2(dver), à qui cette épithète ne peut pas con- venir. En effet, nous avons vu que le nombre 2(Nuerv) est pris ici comme nombre abstrait et ne se rapporte pas aux diagonales, et ce nombre n'est pas irrationnel.

At numerale Spedv pro substantivo habere et adjectivum dßßν cum eo conjungere cui unquam in mentem venit? Immo Barocius, Branisius, Schneiderus ad dßieν d Sverr ex vocibus praecedentibus Sαeνμέιο ⁵οον audiri voluerunt; quod si Plato voluisset, quamquam Sve?y d dgurc eum scripturum fuisse verisimile est, tamen hanc verborum constructionem non plane ineptam fore facile intelligitur, si modo sententia satis bona esset. Contra eos Hermannus et Rettigius dvery a participio Seosνα pendere et verba dετον der hunc in modum supplenda esse optime statnunt: ßiνↄτιν deoO⁴εꝓμι νενν nνσσον Nam quod Prantlius contra Rettigium de his verbis sic disputat(ef. Zeitschrift für die Alterthumswissenschaft 1847 pag. 359):Die Construction des Satzes erlaubt nichts An- deres, als das Glied vollständig so zu ergänzen: Jvοεν(sic) ds de o⁴ν Sανει τυυν dßßieν eααα⁴σαοςσεα, vir doctus vehementer errat, quum non dvexv è dr dßiευν, sed dßßirον Svery apud Platonem legatur. Apety autem ab ce ita separare, ut eodem loco sit, quo genitivi praecedentes érmτ˙ον 1εεν di S et sequentes éxεαασι³⁶‿ν d*ιο qui particulis uενε inter se et conjunguntur et opponuntur, adeo perversa verborum structura est, ut recta sententia ex ea oriri non possit. Atque re vera ineptiae sunt, quas Martinus Platoni obtrudere conatur; nam quis Platonem hujusmodi verba fecisse credat:de cent nombres formés avec les diagonales rationnelles, qui sont irrationnelles? (&ᷣxασσνν μέινσ⁴έ[ʃεεεμιμν ⁴σ Sαmραμέμινιιέινπνπμι.. direν). Mira, quae in his verbis