— 23—

inclaruit ²¹⁸), hanc Constantini donationem graece concepisse possit; sed quum donatio aperte ex graeco Balsamonis depromta et medio contextui addita sit; quum Blastares Balsamonem non modo saepius in Syntagmate suo laudet ²¹⁴), sed etiam in complurihus locis secutus sit 2¹³) et omnino ex aliis scriptoribus sua excerpserit; denique quum liber Blastaris anno circiter MCCCXXXV collectus sit 2t⁴), quo tempore Harmenopulus quintum decimum annum agebat: mihi persuasum est donationis graecae, quam dixi, auctorem esse Matthaeum Blastarem, qui donationem latinam neque cognovisse, neque linguae latinae gnarus fuisse videtur, nullum certe scriptorem latinum laudat ²¹*).

Prae ceteris, qui seculo quarto decimo floruerunt interpretes graeci, laudandus est Maximus Planudes als), monachus oriundus Nicomedia ²⁰⁶) Bithyniae, sed quum diu Constantinopoli habitaret dictus Constantinopolitanus, philosophus, theologus, grammaticus et rhetor, anno ferme MCCCXXVII clarus. Eo certe anno jussu Andronici Palaeologi II Imperatoris cum Leone, orphianotrophii praefecto, ad Venetos de caede suorum pla- candos missus legationem suscepit ²²⁰⁹). Erat enim linguae latinae amantissimus, cujus studio, ad mortem fere usque continuato, ita tenebatur, ut libros latinos non modo legeret atque relegeret, sed etiam converteret. Sermo ejus graecus ²²) non ex omni quidem parte probandus, neque elegans et purus est, nihilominus satis aptus, perspicuus legi- busque antiquis grammaticorum maximam partem conveniens. Homo sane neque ingenio, neque judicii acumine venustatisque sensu excellens, sed sedulus, diligens, studiosissimus literarum et pro temporibus illis doctissimus, multa ipse composuit ²²²), multa ex latino in graecum presse et satis scite transtulit.

Quae graece reddidit si recte aestimare velis, singula, prout ab eo edita sunt, ratione temporis habita in censum vocare debes, quippe qui ab initio linguae latinae parum gnarus et in arte convertendi parum exercitatus paullatim majores fecerit pro-

²¹³) Cf. de eo Oudin. I. I. T. III. p. 924— 27, Fabric. Wharton ad Cave I. l. Append. p. 38, Fabric.

B. Gr. T. XI p. 260— 68 Harl., Theophil. ed. Reitz T. II p. 998 et Schoell. I. l. T. III p. 469.

²¹4) p. 36. 57. 76. 77 teste Fabricio. 3

²¹*) Fabric. I. J. T. XII p. 222.

*¹*) Fabric. I. 1 T. XII p. 205 et 221.

²¹¹) Fabric. 1 I. T. XII p. 222. Neque Harmeno- pulus nisi graecis fontibus in Hexabiblo sive Promptuario suo usus est, quod docet Heim- bach I. I. Praef. p. XVII sqq, unde corrigendi sunt Fabric. I. l. T. XI p. 260 et Bach Hist. jurisprud. Rom. p. 686. Adde Herzogium I. J. p. 29. Ceterum Harmenopnlus in Hexabiblo nonnulla habet vocabula latina vel graeco-

. latina, sed pauca.

²¹³) Cf. de eo Oudin. I. I. T. 11I p. 760— 69, H.

B. Gr. T. IV p. 429 sqq. et T. XI p. 682— 93 Harl., Harles Introd. in Hist. ling. graec. T. II P. 1 p. 530 sqq., Schoell I. l. T. III p. 221 sqq. et. Carmina Boethii, quae edidi Darm- stadii 1833 p. I sqq., typis repetita in Caesaris de bello Gall. interpret. graeca ed. A. Baum- stark p. XII sqq.

2¹⁵) Boissonade ad Ovid. Met. p. XII.

22⁰) Pachymer. Hist. III, 21 p. 243. Bekk.

²21¹) Aliter sentit Huet. de clar. interpr. p. 217. A Latinorum sententia saepe declinat et quae assequitur neque salis presse, negue satie pura dictione effert.

²2²¹) Enumeravit ea Fabric. B. Gr. T. XI p. 683 s9q. 3