— 58—

quadh he te antfahwanne. àuillig cum genitivo legitur 104, 14.

niut(d) uuesan. 82, 1: ni uuas im is uuordo niud spaharo Spello. 38, 14; 41, 22; 47, 19; 172,9.— Otfridus V, 22, 7: thes ist sie icmer hila niot.

tharf eodem fere sensu, quo niut, usurpatur et eun- dem verborum ordinem eandemque legem postulat. Quae vox quum proprie egestatem significet, hoc ipso fit, ut seusum cupiendi et appetendi adsciscat sibi. 92, 11: im uuas helpono thanf. 150, 7: im ni uuas sualicaro Jiringuala tharf te githo- lonnée thiodarbedies te auᷣinnane, ubi animadvertas, ex abun- dantia quadam sermonis et firinguçla et thiodarbedi genitivo poni casu, quum proprie a tholon et auinnan pendeant, quae quum gerundii formam adoptaverint, genitivi munere iamiam funguntur. Innuit quodammodo, genitivo hic non opus fuisse Codex Cottonianus, qui, mendose quidem, habet sulic. Idem tamen reperies 35, 18. En reliqua loca: 36, 19. 47, 13, 24; 64, 1; 95, 11; 103, 18; 108, 24; 116, 20; 133, 16; 103, 15 ubi, si a firinuan pendere facias tharf, originis significationem ma- xime servasse videtur. 72, 22 solum legis gerundium: 1ειααάςε im tharf mikil te gehorienne hebencuninges nd‿αe hastun uuord,

thuruft hoc loco commemorare liceat; occurrit 86, 216 qud that thes eniga tharufti ni uzarin that ste thurh metilosi mina farlatan lioblica lera.

Praeter ea nomina, quorum modo fecimus mentionem(gi uudd, auard, rad cet.) quorumque ratio perspicua est e ver- borum siguificatione, a quibus derivata sunt aut quae ex iis originem duxerunt, multa etiam extant, quae nos, ubi geniti-