— 8—

atque ita maxime, ut nulla inter eas apparcat arctior coniun- ctio tractari solent, genitivum partitivum, possessivum, obie- ctivum et eum qui adverbii locum tenet, procrevisse mihi non dubium est, ut et hanc quam modo dixi grammaticorum ra- tionem falsam putem, et eam, qua ex diversa thesium ratione diversum genitivi usum fluxisse statuunt, qua in re maxime C. F Beckerum, virum acutissimum optimeque de casuum syntaxi illustranda meritum errasse censeo. Qui error si lin- guam theotiscam ex nostrae aetatis consuetudine sola iudices facile oriri potest, quum genitivum causae vix etiam habeamus. At non debuit ita falli. E casuum syntaxi thesium syntaxin, non ex hac illam fluxisse statuendum est. Quae genitivi ratio quum non e nostro libro tantum, neque e nostra lingua, verum e graeca iam pridem disci potuisset, non didicisse videntur Gram- matici; plurimi mirum in modum miscuerunt diversas genitivi rationes, genuina casus significatione omnino neglecta; nonnulli qui nimium quantum id affectasse videntur, ut in artis perpe- tuis praeceptis ordinatae modum syntaxis veniat, leges tule- runt genitivi, quae in grammatice docenda nunquam probari poterunt, depromtas non ex ipsa rerum origine eb natura, VS- rum ex arte logica repetitas, cuius rei documento est quod Rostius, V. Cl., de genitivo casu praecipit; significari enim vult genitivo arctam quae intersit inter duas res coniunctionem. Inanis profecto definitio, quum in syntaxi quaerendum sit po- tius, quae et qualis sit ista coniunctio, unde orta, unde pro- fecta; eoque magis virum doctissimum errasse censebimus, ubi ad actionis leges omnem grammaticam esse revocandam, id quod hodie nemini dubinm est, consideraverimus.