— 5—

XIG6“, molle sive ob aetatem sive ob infirmitatem. hinc medici recentes morbum virgi- neum T2οοσσσσν(ν ersor puellarum) nominant ipseque Hippocrates A³ασ ambigue usurpat. Vid. Foësii Oeconom. s. vv. Hesychius: 110ε⁴ον, αυον, 2εαoeν(scr. cum Piersono ad Mör. p. 403»elooν). GrO6.„fov. dπιαχς⁴ιeꝓ. Ambigua vero neutiquam est significatio in Thucydidis loco et in similibus, ubi duudeõov et IA⁶ο opponitur, hoc esse viride patet. Namque etiam ν α³ν opponitur rò*μσον, ut Aristot. De Coloribus 5 versus fin. Idem(?) De Plant. II, 8 p. 827 b Bkk. Ouia οn est herba frumenti, tenera spica. Theophr. Hist. Plant. VIII, 2: r0ν εμe oꝰν νειόᷣ α εν τεν πᷣρ⁶◻μεμννιτ⁴‿ αωmσσεν. Atqui etiam florens frumentum viride et tenerum est. quod quum ri nuf opponitur, hic non potest esse flos. Deflorescens demum flavescit. Neque est florens frumentum adultum, sed adolescens, nam crescit et crassius fit. Unum occurrit. Quod Thucydides II, 79 dicit Atheniensium expeditionem esse missam in Chalcidicam νιαεοωνππτσοο τν σετον,— et 4106„Teg 8 d rdτανο— 16„ GTo 016† ⁸αν id Diodorus XII, 47 narrat factum ν Ʒν, quasi„aοn et duun idem esset. At Diodorus more suo omnia, quae per totam aestatem in ea regione gesta sunt, sub uno Archonte narrat Olymp. 87, 4, etiam quae ante eum Archontem et priore aestatis parte evenerunt, in- primis dico expeditionem Lacedämoniorum eodem tempore factam in Plataeas, quae vere suscepta est. nam nondum finita est septuagesimo die post circumvallationem urbis inceptam i. e. Junio ineunte, itaque ante finem anni Olymp. 87, 3. Tum vallo circa urbem per vices continuato(quam rem Dodwellus Ann. Thuc. p. 124 negligens falsos calculos posuit) Peloponnesii demum redierunt circa Arcturi ortum matutinum(Thuc. II, 78) xε toντονοοο 2rνπτος. i. e. secundum Euctemonem Astronomum Atheniensem ea aetate d. 17 Spt. Juliani (a. Chr. 429)*. Haoc et alia Diodorus, quasi simul facta essent, dαυα Ʒε roντοι πραάσrνανετοs,

*) Apparebat quidem Arcturus, quae est stella 1e magnitudinis, pro qualis apparitione matutina inve- nienda adhibemus arcum visionis 11 graduum, mane Atticae a. 429 a. Chr. d. 21 Sept. Juliani. Consentaneum est autem Thucydidem e Parapegmate Euctemonis publice proposito dicere, qui non ipse omnium sui para- pegmatis stellarum ortum occasumque observarat, sed etiam ex antiquioribus in suum transferebat, v. c. e Thaletis et antiquiorum retulit Pleiadum occasum matutinum et vespertinum. Cf. Bailly Hist. ant. Astron. II p. 298 sqd. Quod autem in Geoponicis I, 9 haec leguntur: roð ιε eτeνε⁵oν‿ʒοσκτοννοο(sc. 4⁵οοσ) emετεεει et quod Columella XI, 2 dicit:„XV Cal. Oct. Arcturus exoritur“(y= d. 18 Sept.); ne mireris hoc discrimen cavetoque mutes sive alterum in XVII Cal. sive alterum in à1. Nam multo majores varietates hujus ejusdem sideris orientis invenies in Ptolemaei libro de Apparentiis, qui Astronomus secundum quinque climata obser- vavit. Scilicet sub locis aliis alio latitudinis gradu sitis tempore diverso vel cum sole oriente oritur et cum sole occidente occidit vel oculis sub alio coelo ac aëre tempore alio apparet et disparet. Etiam inde, quod tabulae, ut monnit Petavins(Var. Diss. p. 96), v. c. Metonis, qunae maximae erant auctoritatis, usquequaque, etiam ubi et quando non amplius aptae erant, tamen describebantur, multi tum veteribus tum recentibus intep- pretibus errores exorti sunt, imprimisque Romanorum ratio stellarum indicandarum vaga est. Kästner. Element. Astron.§. 128 p. 96 ed. 4 e. Wagner. Chronol. p. 754 sd. Anton. Programm Halens. 1844 Pasch. p. 7 sq. Sed