— 4—

igitur illa in regione calida et constanti sequitur celeriter dreννοισ, flos autem deflorescens idem non potest dici vigens. Sed alius est vigor floris, alius seminis, alius fructůs et messis. Rectissime igitur dicunt Plato Phädr. p. 230 B: ij re— ‿⁴εανο— daν e Tie dvns, Go dν εοσοεστιασατιο μαιεν r6„ T6wov. Isocrates Phil.§. 10: ou i uls ri&2 O6,ενον 2 dννςσ eνιοωσ TX„ daνm εᷣεοpros zd* Iν qνασν rO0 T do» S1αm⁴ςοτο. Dioscorides I, 159: rdà coëõ dæνƷοο dxνεονa 1u. Josephus Archäol. V, 8, 7: 9 46 0Oνοᷣ d" rros zc οε dunν r0ν„ναον ‿εένα!μοννν(cf. Herodot. VI, 28: 05g G,*⁶½ααά ε σeςοω). Bell. Jud. I, 17: iεν οε ν a†ron dοσ⁴‿ςσν dν deν⁶μ εμεοοσυ(i. e. frumentum maturum aestate vigente). Herodianus VII, 2, 3: 2douν—= nαοe T*» JGαeτ, uανιοσια τν InI drναμαμεντν. Id. I, 7, 4: dννm τ6 dandeονd. S. Johann. Apocal. XIV, 18: vrν‿ναμααάαασν ci rαπOzz⁵α. Polybius I, c. 17§. 9 et c. 40§. 1: duνα ouong ris roν olrou gupcyνe. GeυννQνηοσ. III c. 100§. 8: üc dοα drααouons r06G I„ cvνοννυν mετoν 9εαeνν εααννꝙ ε⁴dm Tεοαe d.σοο⁶εεσεασνραι roν ον r0 og. Polyaenus IV, 6, 20: Arrlyovos cdo oννρααν Ʒοεᷣoς læßei, eion eοꝶεεααο τνν rον Oινοπνπασιοοω ταόι. Ao αοντςν σeρατον αuιτ‿ασmσσσωννss, 6*ſyov εqννόαναeν ον drorονσοQοðπðαď‿ μενι α T0 2⁴αάοσν pν. eel O inμανρον oi αοπαοε Arriyovos uεrd Toõ oœroœτεεμαοο εε ν ArTuεν ενεέανεν, oi d8 Toð Giou τον εέιν αμα⁵[ιυασνιπη⁶εεε, ν J5 202v6uενοι εσειοε⁵εενν etc. Vel hine patet frumenti dæu non esse florem.

Praeterea perspicitur e Thuc. IV initio: Toëı d' 2π‿ιGᷣ ꝙ⁵νοονα ◻⁴⁶ιωσ(i. e. proæimo anno belli, e more Thucydidis. vid. locum classicum V, 20— 26. Poppon. Prolegg. I p. 70 sq. Adde Thuc. IV, 52: Toð d' xiυένοομεννοννρϑεμνοους 83,9 19 Toν— Flov erluts Ti Hrεε xe0*„ouενα, i. e. d. 21 Mart. a. Chr. 424, Olymp. 88, 4 d. 30 Anthest.) xeονασετον 22 1,* (i. e. quum frumentum spicas emitteret. Scholiasta: ofrov enoO» T T œro⁵σν εν 1ν xνννον εεεeνν*rꝓρέοέι τ⁴ς„md rode aντods Toous r05 foos.“ FoOον d¾ Gr⁴᷑νes enqvðovta. ijyouy ore o œrννεᷣ Ʒndlνet d¹ nc ièn Odνεu,&ν TO» ²duxον roıν lrov diατεεεννεμνον 0“mο O eie dr‿νμ‿‿‿‿ο υοιασπεμνε. Cf. Eustath. ad Odyss. A vs. 156 p. 1405 Rom. Suidas et phot. S. v. Irov. Alia est exο⁷ν τou i. e. seminis, quod seritur. De hac Hesychius, qui interpretatur Gœπαος. Alia est drορο õ²ν εᷣαιμαοο. Theophr. Hist. Plant. III, 7. Nam orτοε varie usurpatur, de herba, de spica, de arista, de semine et fructu). Pergit igitur Thucydides: Andoœĩ⅞νee O i 8? Aoxoo τπ μιι τμεεε drε*ναοσσσασν, i Is vffeg etc. Cap. 2: Ta 1⁰G aurοdς ενονς ν οοα, νν τ⁴ σ[ ε du⁵ ε να, TIelorοοα mνα oi Ed‿μαeο eoεlο es ν deνπάν— wa eynοασένιιμνκνοο edJ v ri y. Cap. 6: Oi d εν r Arriui ovt es TIeloοννασαιοοο— dνεεμ⁶οωσνι— 700 egßœlovres„. O Glrov rI 1Goë b„ros omπανννεον rοe ror o*dοεε. Color qui dicitur I4οοs est et viridis et flavus. Nön enim mihi quidem videtur proprie non ut volunt(v. c. Foesius) colorem e viridi pallidum(grüngelb) sed gramen et herham ejusque colorem significare. Xlon: Bordvn, Hesych. Suidas.„Viriditas. Gramen. Muscus. Herba,“ Gloss. Gramen autem habetur pro signo floris celerrime marcescentis et pallescentis.