15

01 rOuo ννιν 100 6εο³σά³ιιυο ⁸οστη᷑Qακσ⁹

detuꝛ—μάανι⁶με̈νοι, 2 ν αeοτ⁴τοε dο*σαοον

cluνα ⁴μ‿νι τέναε, τ1οτ⁶σ⁶οσννταας⁶τιο αμeνας.

II oνν Ʒες àιειτιο 2ω³ς σν εσeιτ⁷⁶eνασσε 9 ννοαοmν. IIis auditis, ut apud Herodotum est, Atheniensium legati in luctus maximos incide- runt. Qui quum propter nunciatam calamitatem prorsus animis essent fracti et abjecti, Timon quidam Delphensis, magna inter cives suos auctoritate, iis suasit, ut sumpto oleae ramo aliisque supplicum velamentis iterum sacrarium intrarent et denuo oraculum con- sulerent. Cui obsecuti illi quum dixissent: O rex Apollo, ede nobis melius de patria oraculum, hos supplicum ramos respiciens, quos porrigentes tibi accedimus, aut ex hoc penetrali non abibimus, sed hic in vestigio manebimus, usque dum animas efflaverimus. IIaec ubi dixerunt, alterum oraculum Pythia eis edidit hoc: ⁸)

0 dϑυασα Hads Ai O2αιιον εέ(ςμ⁶ασοσοσι 1100010,ν τπο⁵σι 1⁶ιꝓ Qαει τέινι⁶ε πυm.

Tol d 160=» ri εετοο εορις αιααν³ι Ir 1⁴ςσσασς. T0Dv dνυςꝙ ˙ο ⁶ςτέ̈ννν ισ KérοσGσοσσ 00908 2τ ꝑet τέινιιαινντέ K“αανέονοσ ειέ³ιο

Tei„ Towroyενε ενυοων Ʒ⁶ο εννοmπ Zeds 105„ν ᷑mQ³ση mν m⁊ꝗ+“1-⸗=pk/Z9ε% 10 G*ε τιόμαην QυαυσFł ſiGe‿. I,0? G— ε᷑πμσιά 0οGG,e 1s Adενεέιντναά τεον ονα 104I0v drr„rεεοοων οστιασισον έατυωνοπ, dd, dorαοεεν „6roν εππόσπριέιαςεε εέιι τ⁸ε τ͗c1 zdHeτεος 2.

2Q Heln X⁵α‿νας, deντιονές ϑε οσ τιtνα ⸗ουνα̃εανν

7 10 0ε⁶υέόιένννν εαιεοοο σwνιοτ.

Primo adspectu videris multo hoc esse oraculum priore mitius ac lenius. Quum enim illud dixisset nihil intactum inviolatumque, nihil integrum a cladibus belli et ignium vastatione mansurum esse, hoc alterum effatum murum nescio quem ligneum inexpugnabilem fore affirmavit. Neque solum lenius hoc oraculum quam prius fuit, sed etiam alia de causa eaque non levi insigne nobis ad memoriam videtur. Nimirum appa- ret, id quod per se patet, nihil Pythiam earum rerum, quas impendere Atheniensibus dixerat, praescivisse. Nec solum nos id scimus, sed sine dubio Pythia quoque, id est, Delphici sacerdotes idem sciverunt. Quid enim erat, cur in secundo oraculo suam sen- tentiam mutaret aliaque praediceret atque in priore dixerat? quasi vero simul cum Pythiae sententia res quoque ipsae eventurae mutatae essent? Quid erat, cur in altero tam obscuris, tam ambiguis tam flexiloquis dictionibus ac verbis uteretur, in quibus interpres ipsa interprete indigeret, si rerum futurarum bene praescia fuisset? Atque sine dubio in iis provisum erat, ut oraculum in utrumque rerum exitum accommodari

posset.

68) Herodot. VII., 141.