7 confirmatur. ²³) Usu venit, ut unum vel alterum&eτέαοντα quibusdam diebus festis agi- tandis inserviret, ²*) plurima non nisi vanam et inutilem dei opulentiam adaugebant ac plerumque ad ostentationem tantum templique adornandi causa posita erant. 28) Agri et fundi de communi hominum usu exemti, vasti et inculti jacebant, ita ut solitudines Pythia circum se efficere velle videretur. ²*) Tantum enim aberat, ut fructibus ferendis aut ulli alii rei bonae destinati essent, ut ne pascere quidem armenta in iis sacris locis cuiquam liceret.

Quare fieri non potuit, quin finitimae urbes ac gentes, ut jam antea efflorescere Delphensium res graviter ferre visae erant, sic has Delphici templi rerum facultates et copias invidis semper oculis intuerentur iisque quavis data occasione potiri conarentur, praesertim quum Delphenses studium quoddam suis institutis ac legibus vivendi prae se tulisse videantur. ²⁰³) Hine illi conatus exterarum gentium ac nationum Delphici templi diripiendi, qui hic illiec ab historicis commemorantur. ³*) Hinc illae variae de Delphici sacrarii possessione inter potentissimos Graeciae populos contentiones, hinc illa bella sacra quae dicuntur, quae quamquam ad res dei Apollinis sacras defendendas suscipi dicebantur, nihil tamen nisi id spectabant, ut potentissima quaeque civitas maxime earum rerum compos fieret. ²²) Nam pecunias sacras interdum attrectatas et in usus bellicos conversas vel potius ablatas esse multis indiciis colligi potest ²*) Nolumus autem hic exponere, quantae haec sacra bella Graeciae perniciei fuerint, quot quantaque ne- gotia ei exhibuerint, quas turbas, lites, discordias, factiones, quae odia non solum inter civitates et populos sed etiam inter singulos moverint et ad extremum Graeciam alieno imperio subjecerint, id tantum perspectum velimus, quemadmodum Romae agrum publi- eum cum tribunis plebejis, sic in Graecia possessiones et opes Delphici oraculi cum Amphictyonibus ad interitum libertatis fatales fuisse.

Superest, ut de oraculis quibusdam videamus, quae Pythiam, ne dicam dei Del- phici sacerdotes, dedisse historici perhibent, quae quum satis memorabilia et cognitu digna sunt, tum haud scio an totam hujus instituti naturam et indolem prodant et con- tineant. Nam quod dicunt oraculum tamquam deorum quoddam judicium auctoritate et consilio summam rerum Graeciae totius administrasse et usque quaque aut monendo aut dehortando aut jubendo rerum civilium et privatarum et divinarum quasi guber- nacula tractasse sapienter et populis saluti,⁴) id quidem ita verum est, ut Graeci non

2²⁰) Hom. hymn. in Apoll. 535. Athen. IV., p. 173 d.

27) Herodot. I., 51..

2²8) C. Fr. Hermann, griech. Antiquitt. II.§. 20, 8.

29) Ibid. 10. Sophocl. Trachin. v. 200 ibique Schol.

3⁰) Lachmann, Geschichte Griechenl. II., p. 59 sq. Preller in Pauly's Real-Encyclopädie d. class. Alterthw. II., p. 904. Thucyd. V., 18.

3¹) Pausan. X., 7, 1. ibid. 19, 4 sq. Justin. XXIV., 6. Ctesiae fragm. de reb. Persic.§. 25 et 28.

³²) Cfr. Schaefer, Demosth. u. s. Zeitalt. T. I., p. 448, 1. cfr. quem laudat, Boeckh. d. Staats- haush. d. Athener T. I., p. 779 sq. Not.(ed. 2¹a.).

³3) Thucyd. I., 121. I., 143. IV., 118. Cfr. Herodot. V., 36.

³4) Kortüm, Gesch. Griechenl. Bd. I., p. 80 f. Cf. Hermann. griech. Antiquitt. Bd. II.,§. 5, 7; §. 40, 6.— Naegelsbach, nachhom. Theolog. d. griech. Volksgl. p. 188.— Duncker, Gesch. d. Alter-