18

Adverbium aäpurra„conjunctim simul“, Sophocli dictum in Trach. 839 Apprrä vty alxige apud Apollonium redit maltis locis, ut I. 573, · Il. 983, III. 1405, alibi. Praeter utrumque scriptorem vix alias reperiatur.

Euripidi Apollonius haec debere videtur: Splxvn, cacumen, rupes, oεονοσαασνν‿— nepu- 0bv Avrov Sixyn, ibid 1249, cujus vocis vestigia in Euripidis Phoen. tantum v. 1167, ubi nd²esov Spixvas, reperire potui.— Adjectivum ox¼⁴is, 1oc. Apollon. I. 867 oN⅛lritr- dac, forma poetica pro ολμεᷣα„civis“ in Eur. Hipp. 1126 NTäαοι ο αμονος dxνν.— 2xXlyxoc pulchre fluens Apoll. I. 1228 et Eurip. Alcest. 589, Med. 8550— d„ο ⁵p60s, feras alens, apud Apollon. IV. 1562 et in Eur. Bacch. 556. Verbum dενεο, carpere, Apollon. I. 882 et Eur. Herc. fur 397. Deinde fortasse singularis praepositionis aufi usus II. 216:

Iwsoloy rpbc Lnvbs, Sris 5εντονςο ⁶⁴νετe d„dpdοε, doſgoo aet, al abrif elveksy*Hons

XALGο«α⁵,.... ubi dνρν in solemni prece dictum a male intellecta constructione, ut videtur, profectus est, qualis habetur in Eurip. Suppl. 280: dpc é*voy p ixétav etc. Etiam Beräpooy Uyoc Swa-Xey III. 1263 ubi ievos pro ες positum, Euripidis verba ονα alDéptoy et in Troad. v. 385 referre videtur. Item àxtparos apud Homerum denotans id, quod inegrum, purum est Apollonius II. 504 ad Euripidis exemplum in Orest. 568: 10 x¾ α pðνάa τov E.ο de castitate dixit. 69

Ex Aristophaneis praeter aexrvaln, pro skiyn dictum in Nub. 614 et Apollon. 1. 500. 1232. IV. 264 obvium, nihil notavi. Vox eνμς, sonitum, pulsationem chordarum signiſi- cans, quum praeter Apoll.IV. 909 in fragmento Epicharmi tantum apud Athen. III. p. 113 l. occurat, ab illo auctore videtur repetenda esse.

Aliorum vocabulorum, ut polspés, aerumnosus, calamitosus, et tra, tacite, apud Aeschylum, Sophoclem, Euripidem, Aristophanem solos in usu, illud Apollon. III. 853, hoc ibid. 174. usurpavit nec dubium videtur, quin poëtis dramaticis ea debeat. Item nomen Xaερασ, poëtis tragicis veli notione et propria et translata frequentatum neque illud Homero alienum, cui quidem vestem attritam ut laceram significat, velut in Od. XIII. 399. XX. 206, ab illis videtur transisse ad Apollonium, ubi quindecim locis veli notionem sensu proprio expressam legimus cf. v. c. I. 393. 590, II. 924. 931. III. 1329, IV. 889. 1230.

Adeo Herodotea et Hippocratea in Apollonio non desiderabis, quippe quorum vestigia passim deprehendantur. Certissimum ex is adverbium xένα(statim, protinus, subito) esse videtur, ab Herodoto exhibitum v. c. VI. 134 uaAd*b πμριια s ti ες aαε τ⁵νν νακννοωιοσmπς Vlll. 65 ual r6Aà ts owns dxos; sed in omnibus locis Herodotus non nude ονα dixit, sed con- stanter particulam ts addidit. Apollonius uno in loco I. 688 οέιαα scripsit, Sed sine par- ticula e. Hoc adverbium, quippe quod vocabulum rarius sit atque haud scio an ab aliis praeterea scriptoribus dictum sit, ad Herodoli auctoritatem revocare non dubitem.