15

uti Bergkius unius codicis auctoritate emendavit, nec, ut vulgo legitur, axarrevécv scripsit. Theognideus in Apollonio videtur usus verbi dsipetv, quod apud Homerum propria tollendi significatione adhibetur additis nominibus&rννκα νας, 7eipas, a Theognide vero v. 90 media forma ad vetzos translatum est ita, ut concitare, conciere, commovere significet, cui locutioni Apollonianum drrica deipechar IV. 420 originem debere videtur. De verbo 3ntgohat dubium est, utrum structura cum genitivo, qua Apollon. II. 181(o55˙ 30v SlSero xul Albs 45 o?) usus est, novata ab ipso an imitatio sit Theognidis v. 738 et 1138, unicis locis, ubi genit. dehv suspensus ab ςνμνεκνοο possit videri, sed utroque loco Hermannus urdéy et 0b56y in pdey et 0556?, ut sit accusativus, correxit. Item de verbo lä* Xer, ab Homero ad res, ut ibv, yeipa, deophy relato, dubium est, utrum alter hujus verbi usus, quo personis jungitur, a Theognide v. 573 an ab Aeschyl. Prom. v. 602 ad Apollonium I. 194, IV. 845, ubi idem usus reperitur, transierit. Apud utrumque certe ejus origo videtur quaerenda esse.

Ad Panyasin poetam refertur nomen ovomnds(comes) quo Apollon. IV. 745 usus est(cf. Lehrs de Aristarch p. 117). Antimacho poëtae fortasse debetur adverbium xroht (ex, extra) non Homero sed Apollonio multis locis frequentatum. Ex Antimacho affertur a Stephano Byzant. s. v. AGtov. CeJovres Talns EOoi Ariddoc, nec abhorret a vero ex iis vocabulis fuisse, quae Antimachus contra epici sermonis consuetudinem novavit. Ad eundem referendus est usus praep. apéx cum genit. translato sensu(III. 743 napè: 05 matpb« q. e. clam patre) quum scripserit eρieahat apéx ivos cf. Spitzner. exc. XVIII. p. LXXII.

Plura vero Apolloniana sunt, quae Pindari et tragicorum sermonem redoleant. Ut primum Pindarica afferam, videtur rarior verbi ονvew colendi sive honorandi signifi- catio ad lyricorum principem referenda esse. Quod planum fiet, si Pindari hymn. Pyth. IV. 269: 106 Bs woyet rebv oOLxoy rata ropobvoyt aray, unicum locum, ubi haec notio obtinet, contuleris cum Apollonii loco II. 718: ο⁸ιοα¶ ν rérs daiova opoalvovres ibid III. 1124 ol 84 dε ra,**[% dey ορ οαασσνεισοσοσο Idem verbum in Pindari hymn. Ol. VI. 54 8zeε- Aeuos Tct opoalvery déhev Eiaridah S4*ος de infante alendo dictum Apollon. L. 909 ροε 0ry oOpobvcvrat 2εοοοιιhOmGeνεενέ⁴eςοοοονν significatione paullulum inflexa ad liberos educandos applicavit. Alio in loco Isthm. IV. 105 adrip datta opobvovres cum de epulo apparando dicat, quod idem Aesch. Pers. v. 375 forma media(dsirvéy, Sopavovro) expressit, Apollonio ita viam praeivisse videtur, ut is recedens a significatione Homerica ad ssviv, Xéxos tantum relata verbi notionem ad alias res quascunque accommodaret. Itaque II. 1050 LTtiv Oo‚HSv Si650Hov IV. 549 dvοαεα παεροονε αεeεᷣαέινο ibid. 711(Nrtädes xp6roXbot) ral oi 1.6bov Exaora, ib. 967 Atbe r6odvoy 2„srhdäc I. 802 passive deis opobvero hifris, dixit; reliquis vero locis praeter I. 909 significationem Homericam servavit. Fortasse etiam dperripia εαια X. 284, in dulci otio aliquid frui, Pindaro debetur praeeunti hunc usum in Pyth. IV. 331 ubi dicit adνννα εᷣeetv. Vox öuorki, quae Homero est comminatio, sive horta-