14

raptésc 2vodt vsc, quo loco Svröveedat passive dictum est. Verbo napartpéxetv quidem, ex veteribus poëtis ab Hesiodo tantum Theog. 103. aα.mνπηέιαοmοε αα⁵[ρς παναι 5ρα dec mentis flectendae sive mutandae significatione adhibito Apollonius eandem potestatem tribuit III. 902: Apros Jäp B' Sr4sœι πααιρασρεεs.

Adjectivum dex*ες voluntarius, lubens, quod est in Hes. Op. v. 118, Sesbees apud Apol- lon. II. 656 et Callimach. hymn. in Dian. v. 31. neque alibi reperitur, ab Hesiodo repetere licet.

Pari modo ad confingenda adverbia atièrv II. 826(et Orph. Argon. 1288) xαα⁴ασιεέν I. 64. Bsratfon II. 94, οροαtat r II. 594 Hesiod. in Scut. Herc. v. 189, quo uno in loco ejusdem formationis adverbium avvaffdnv occurrit, viam videtur praeivisse. Etiam apud poëtas recentiores praeter Apollonium et Orpheum I. I. illa adverbia non exstant. Porro adverbium xavaꝶν(cum strepitu) quod est in Hesiod. Theog. v. 367: woraοb αva- Indà& péovrss Apollonius inde videtur mutuatus esse cum scriberet III. 71:„eο οο τναννανα‿ Irod& νυληνο‿⁶Gεκννννοι ◻ροοςμοðαο Duo alii poëtae recentiores Dionys. Perieg. v. 145 et Aretaeus p. 28 A. illo adverbio usi sunt, sed in zavaν mutaverunt. Itém Psaοε(in medio) praeter Apollonium II. 172. I. 1278 ab aliis quoque poetis recentioribus usurpatum velut ab Arato Phaen. 230. 367, alibi, veterum poëtarum apud unum Hesiodum in Oper. v. 369 reperitur, quare ab illo desumptum esse non dubito.

Quae sermo auctoris hymn. Homericorum, Theognidos, Pindari Apollonio Soppediasso videtur, pauca quidem sunt, tamen silentio non praetermittenda esse censui. Exempla ex hymnis Homericis petita apud alios quoque scriptores pleraque inveniuntur, ita ut dubium relinquatur, quis Apollonio auctor exstiterit. Apud auctorem hymn. in Merc. 138 et Apollonium III. 189 solos locutio zarà„εο significatione„ex merito“„ut aequum est“ occurrit, quae alias velut Hom. Od. XI. 479 ard„οα ⁸△ν⁴ Oεωεαιν ad negotium gerendum adesse denotat. Verbi rsarico,(acquirere) cujus activum Hom. Il. XVI. 56. Od. II. 202. habet, Apollon. II. 788 et auct. hymn. in Merc. 522 medium usurpant. Sed adverbium Eyexa praepositionis alias genitivo junctae vices gerens pro conjunctione causali ad ver- bum relatum, legitur in hymn. in Vener. v. 200: TcS àE al Alvetas 5vo goostat— gyexa B5000 dvéos SEsaov ovf. Eundem hujus adverbii usum discimus ex Pindaro Isthin. VIII. v. 35 ed. Bergk. slvexey weroνμαένν ν ρεσμερο νο oi Avsxra marpde rexsty et a Callimacho, qui in Bekkeri anecd. p. 505 propter hunc adverbü usum ab Apollonio grammatico vituperatur; unde valde dubium quidem est, cuinam horum trium poetarum Apollonius adverbii gvexa pro conjunctione adhibendi usum in verbis IV. 1523. Svex, o5 hiv Dndiov xO; Steipov referat acceptum; sed non dubium videtur, quin ab iis illum usum didicerit. Idem fere dicere licet de adjectivi warrevh notione, qua Homerus in Il. P. 561. I. 86. Od. 5. 395 hominem senem sive aetate grandem, grandaevum sigui- ficat, quum Apollonio I. v. 1. wakarſevks is dicatur, qui antiquis temporibus fuit. Recepisse hanc adjectivi notionem ab auctore hymn. in(erer. v. 113, ex verbis: tls xéᷣdey Saa*, Tbrö wakarfevéoy dv˙ενπνν Apollonius possit dici, siquidem Theognis v. 870 Nauαrενιαν