13

trausisse ¹), mihi quidem non dubium videtur. Idem de psréstwv adverbio potest dici; quod cum praeter Apollonii locum, qui est IV. 1764, in Sophoclis Phil. tantum v. 1189(ci r 2„ Bi eo ernty rähas;) sed alias amplius non reperiatur, a Sophocle illud videtur ductum esse. Non alia est ratio praepositionis ay, quae interdum adjuncto ds absolute actragicis h. e. sine casu, adverbialiter ponitur,„una, pariter, simul“ significans, velut Aesch Agam. 586: A6ois E raora dat KkOAHv ½ᷣ Eketv eiabe d²ara, dy d Nourl- Ci9 26. Soph. Electr. 299 ¼ Tolabt bXrst. 5by d Swocpöver wekac. Antig. 85 ¼ b9 Ta0e 3 1⁶ ib. 432. Ajac. 1288 et 958. Eadem loquendi formula vapud Apollonium et alios poetâs Alexandrinos redit cf. Ap. I. 156. cby dE IIepralöeveꝓ tO véscet ibid. 252. 998. III. 518. Anthol. Pal. VII. 330, 3. VI. 306, 7. Pariter Apollonius habet ν s III. 700. 0yoety Sv d öv re photeipa eecha Euripidem fortasse auctorem secutus, qui in Herc. Fur. dicit: AEpza— oPöy Aauridda öpain Sed ut iam scriptores, a quibus Apollonius vocabula et dicendi formulas probabili ratione petivit, ordine recenseamus, primmo loco collocandus est Hesiodus. Quae hujus poetae cum Apollonii elocutione congruentia notavi, haec fere sunt; Nox'mdea, plur. subst.„dοα‧ qua Homerus de con- suetis sedibus animalium, de stabulis equorum Il Z. 511, de porcorum haris O0d. 5. 411. usus est, Hesiodus primus Homericoô usu relicto ad hominum domicilia et mores non solum, sed etiam ad instituta vel consuetudinem vitae quotidianae transtulit. Ad hanc notionem poëta in Operib. et Dieb. v. 137. †hea revocavit, cum dicat: 055(ↄOeαv) pder asdpo ispoie nt oote,— 6uts vοtot αᷣ φ˙νᷣ. Eandem nomini pote- statem tribuit Apollon- I. 1211: e Täp ty rololον εν ¶ εονν ν τς ƷεBev vnrlahoy ta pν. Quam ab Hesiodo arcessitam esse probabile videtur. Insignius exemplum est Naνos apud Homerum XVIII. 470. fossam liquatoriam denotans; quod nomen cum cati- num liquatorium significet apud Apollon. III. 1299 additumque habet adjectivum tpνεαν, prorsus convenire videtur cum eurpio Noαννοο in Hesiod. Theog. 823 atque hinc ad Apollonium transisse. Substantivum iarogosös(temo aratri) apud Apollon. III. 1318. occurrens, sicuti adjectivum aτοανπννυιος III. 132. aratrum continuum, quod est àροτπμν xrα appositum, denotans, cum utrumque praeter Hesiod. Oper. 431, 435 et 432 et Apollon. I. I. a nullo alio scriptore usurpatum sit, facile ad eam sententiam inclinamus, Hesiodum Apollonio auctorem fuisse in his vocabulis adhibendis. Eyrövsada, medium verbi svröyew, quod apud Homerum non legitur nisi conjunctum cum pominibus, quae coenam significant, ut dtτςα, deivoy Hesiodus generaliore notione ad alias res accommodavit in Oper. 630: zat rérs vra d* akad ANSev, 8 6 e„6roy apevov Sytöyaehat, ubi Syröyachar denotat apparare in navi, quae ad illam onerandam necessaria sunt. Hum videtur secutus esse Apollon. I. 235, cum scriberet: dοαlασπαπνακρ svtövovtan

y vox mapni etiam apud Quint. smyrn. XIII. 324. IX. 3972. XIV. 41. occurrit; sed haec res non est, quà offendamur, quum OQuintus Apollonii elocutionem ex parte imitatus est, et recensiores poetae lbol lonio posteriores hic in censum venire omnino non possunt.