11

dro⁵μαεναςα X. 123. xsptdlcaaa. Hanc rationem Apollonius quoque observavit, sed perpauca apud eum adsunt, quae pro certo ad eam revocari possunt. In eo numero sunt 355a pro 5 a, I. 679. 35 Axakdvrn et III. 37. 555d r oi dsiv deis etc., quae scriptura a Merkelio recepta, sed a Wellauero spreta est, quamquam schol. ad hos locos eam tuetur, cum dicit: ol ³⁊ Agiexaor di Lreon 5 2-Od0 às rotatas Tpaos. Alia id genus exeipla, inter quae etiam à eο, deXaνςα apte retuleris, vitiosa scriptura niti dicenda sunt. In mediis vocabulis, ubi illam geminationem, si a parvo numero, in quo svvexés indeque apud Apollonium ur *εσα reperitur, recesseris, Aristophanes constantissime observasse dicitur, Appollonius vix unum exemplum praebet praeter III. 1029, quo loco diανρνQ᷑wUKndä optimi codices ex- hibent. Sed cur Apollonius in hac scribendi ratione tam parum sibi constat, ut illo loco geminationem admittat, aliis locis negligat, ut II. 304, ubi ad illud exemplum, quod in schol. ad Od. B. 338 traditur, smsräpoi scribere potuisset, difficile est intellectu. Aristophanem etiam in v paragogico scribendo, quod Aristarchus respuit, Apollonius secutus est. Aristophanea ratio certe in optimo codice Apollonii, Laurentiano est V. C. II. 575. Shey oos IlI. 290. Fxev Moxeps ib. 744. Arsy vεαςα ib. 827. wlev οσσαασσε, alibi, cum iisdem locis codex Guelferbytus Aristarcheam rationem exhibeat. Item aug- mentum ab Aristophane praelatum, posthabitum ab Aristarcho, Apollonium praeoptasse docet Merkel, p. CVIII— CXII. Ea lege, quam Aristophane praeeunte Apollonium sibi scripsisse Merkelius observavit, imperfecta augmento syllabico legitime carere temporale habere videntur, praeterquam ubi illo addito, hoc detracto caesura trochaica pedis tertü aut dactylus pedis quinti, utraque quidem cum caesura, efficitur, aut trochaeus pedis quarti devitatur. Excipiuntur utrobique non adeo multa, quae duplicem consonam vel a principio vel post vocalem habent, velut&νε⁴οεy,&ar6vo, 200800ro, Asto, Alov, TXOV, de, alia, Deinde ea, quae augmento instructa metro accommodari non poterant, ut axνπρevοv, 6XOeo, 5960bvsy, dεꝓνε, deys etc. De verbis compositis Apollonius, Aristophane auctore, eam legem sibi scripsisse videtur, ut, si ab iis, quibus terminatio ꝓαον affixa est, recesseris, in imperfectis et aoristis augmento illa instrueret v. c. 8exxαονεέονεο, dπααοαsu- 0vto, slgavéay; Sed dεeνο, dptεeokey, ex quibus vix est ut exemplarafferam. Carent augmento ea composita, quae a simplicibus illis ducta sunt, velut dνμιέιέεα να5νεειεον aréoxs, avsxov et quibus metrum impedimento est, quo minus augmento instruantur, qualia sunt: xarspilον, ο⁵ελνον, b ½Mro, Sopésa o, diahs, 5y Hope, reliqua. Aoristi activi in versuum principis semper augmento carent, passivi raro, medii carere solent. cf. Merkel. p. CVIII. sqq.

2*