10

certo referenda non ita multa sunt numero. Merkelius, qui scholia Homerica de haiosr re subtiliter excussit, proleg. p. C. sqq. haec fere habet:

„Quae manifesto ab Aristophane sumpta sunt in postrema Argonauticon editione pauca indicari possunt. Schol. ad Odyss. M. 43: b py Apiarocev οει mOυάνοαασά—⁵ονενουοε ri pd alndſe xlbvA drOXEOHat. Ita plane Apollonius A. 901:—

dà& oXScy Hehrndéa vOtoy EXOyto IXSbvI d6-0b1.— ¹

Deinde in schol. ad Odyss. 8². 334 apud Merkelium I. I. verborum porbc aaheaaa interpretatio Aristophanea exhibetur, ex qua aνννοσα dicuntur dydpcneidet« Deab, olovel yn eοta, addita ejusdem adjectivi explicatione Aristotelis, olovet nistov inter- pretantis, quare Buttmannus obëò*νασα scribendum censet. Kltera Aristotelis in eodem scholio exstat interpretatio, secundum quam abdiod solitariam deam significet. Ari- stophanis sententia, qua aoο intelliguntur àνεeοασνσοαινε Jeat, Apollonii locum, qui est IV. 1347 translucet: cpeis Jäp Bor ddεοvt Dea lorepchen 1 7 KShsaal

Earay one sbs un 9

quam interpretationem deinde cum utraque Aristotelis confunn wid. 1322:

0OndXNo, d elhgy Deat a5 1eœα, quas 1333 prοv6oo;s dixit et 1413 ex Aristotelis sententia: ette xοναανꝓά/5avlaic, etr olowekot ahéeade. Quum Apollonius IV. 102 et I. 130 verbis aν νπ ναον eam vim subjecit, ut significent„invitum“ sive„ingratis,“ hanc signi- ficationem assumsisse videtur ex II. K. 391, ubi Aristophanem verba xapkx»év itaracce- pisse probabile est. Verbi iydah Xoæαt, quod Aristophanes ad Od. P'. 246 inlerpretatur 3eden„ Aristophaneam ApolloHds interpretationem secutus est, velut I. 1297: 1⁶ 8 ot d008 ¹

berhe-es Bakeo nb vSd) Xoyto. II. 545: Adi d 16Xeo-os brph re, Tεe - Sd Narau. cf. III. 453, 812, quum Aristarchus scholiorum ad II. P. 213 et 214 testi: monio νμ ασοο interpretatus sit. Deinde inter ea, quae Apollonius ab Aristophane mutuatus esse videtur, commemorandum est aνι‿³αουινς αμνuνν quorum adverbiorum alterum cum iota scribere solebant grammatici cf. schol. Od. B. 385. Apollonius, qui semel Il. 545 scripsit ³οτe Xn Aristophaneam scripturam secutus II. 980. dst à ³odis BAhn III. 797. 2 Q0αỹ ⁷·IV. 513. 2XXODi&Nor ib. 1293 et 1462 à)Xodis 2-Nos exhibuit. Quibus locis flexione adjectivi ⁴xνοs satis certo probari videtur Apollonium consentire cum dtnist teihe, quem Od. X. 385 ³⅜*Q0 ιό ³λκν scripsisse scholia tradunt.-

Ex reliquis praeceptis Aristophanis, cujus critices exercendae ratio minuifis magis quam maioris discriminis emendationibus videtur indulsisse, commemoranda est con- sonarum liquidarum a et 5 geminatio in principis vocabulorum praecedentibus, quorum ultima vocalis sub arsin cadit. In scholio ad Odyss.. 338. diserte traditur 6bi vnbs] ADioroaum öDrwvIroc, Gs d SieTäois. Aplorapos dn di ede v. Cf. 0d. d. 785 et Hesych. I. 1251. Alia hujus rationis scribendi a Didymo annotata sunt, qui editione Homeri Aristophanea usus est, velut II. I. 151. rαμοεε νοο, ib. 299. srahAitavt XV. 31-