8

Il. 476, 86„5soy III. 871. s5o oy indadn, II. 914. Ar.*⁴⁴.eςνο% ᷣακσς I. 1338. d)elrus II. 1154. 857ha I. 318. d0Pe„ II. 883. wohoridat pro quibus Zenodotus exhibuit, ad II. III. 152. 3 6„590⸗ V. 466. sbrornrho II. 697. ArX,n III. 98. A-efras XI. 831, deddaohat XIII. 599. 252P6pc XIV. 157. o«σο cf. Merkel. in vror p. LXXXII. et in program. Gymnas. Schleusingens. 1850 p. 7 et 8.

Praeter illas verborum formas, quas Apollonius Tranaſdlis aequalibus dibee sig niſicationes quibusdam vocabulis tributas videmus a communi usu Homerico recedentes. Etiam ea in re Zenodoti auctoritatem secutus esse videtur. Quod ut exemplis probetur ex notabilioribus haec protulisse nobis satis erit. De duplici forma perfecti Beßoxrpor et Béßknua praecepit Aristarchus illum de animo hanc de corpore apud Homerum in usu esse(cf. Lehrs. de Aristarcho p. 76) Schol. ad II. IX. 3: r ν‚εε,ν5 Ʒαπνναα εKo rdãvtes Aioi—² dir dr Sr iaro, at T-nv65os Obos n d ris aτ ννσνꝙοεε 0soc al ³XT/S6vos del roöto rärtet, nt i karA 6ua kn 6 e. Quam Zenodoteum Joquendi modum sequuntur apud Apollonium III. 1310 verba: Ioꝓ ε d sntbyta pif SsokrEévoy öppf, de tauro illo dicta, quem Jason prostravit. Ipson de oestro Apollonius dixit I. 1269,„aα.νμ εολμπ,μμρ νρ οs αφ Ceteris locis ad Homericum usum propius quidem accessit, sed Homericam perfecti Bßohrbat notionem paullulum inflexit ita, ut ab ipso animo ad quosdam animi status traduxerit, ut sunt ayln I. 1216. ³*ραανέꝙ I. 409. 3pravlh III. 432. et ibid. 893. 3

Adverbia gvòo et eloo,„eiht et zsias item alia Mrorhia motum et statum signifi- cantia ab Homero non promiscue adhiberi vel alterum cum altero commutari observavit Lehrsius in libro de Aristarcho p. 138 seqq., eadem tamen a Zenodoto confusa esse luculentis exemplis docet. Quam adverbiorum confusionem mature grassatam esse. nicit et apud recentiores epicos poetas elegantiam inde quaerentes pervulgatam, ut iam in hymno in Mercur. v. 6. Aycoο Sao valodo. Quare facile in Homeri carmina irrep- sisse, unde Aristarchi demum acumen accurataque consuetudinis Homericae cognitio confusionem illam sustulisset atque rectum usum ad normam revocasset. Zenodoteam normam secutus est Apollonius II. 874: 6 5 1¹0 AMNO 3s5Po Sahuoves Aydpes Taoi II. 718; nal slair»öy †s dνas s Ovoins kephy, 20 vos, IV. 1217: Moipäwv d S Xedos 9d rers 3-xoyran xat Noερεον Nouloo ah ispby Ar6XvO;S gaol. cf. Quint. Smyrn. V 515: 9584,* 220 vOtO TeNos—2o d=po Havévroe AvSdyet. o0, anbAp. IV 712: 1 Neloo T4Nav; Laihſega⸗ s vnX&Lty aley Sordhng aεσαυνο⁸. Quint. Sm. I. 449; 6 3 o SükOo pe„ ucwa HEN.tOOat, ,, b or g3

Apoll. II. 607* ol 34 o 54906vO dyenveoy Apre 6010, Tspa- ramtalyovtes ue ete

„Ap. IV. 11: 15 5, 6G0v Egakev Hpn. iib. V. 149. alibi; quibus locis substantivum Aeen ean digullcationem habet, quam Zenodotus ei tribuit compluribus apud Homerum locis, ubi„⁴6 pro rpοos restituit veram utriusque vocabuli vim ignorans; cf. Aristoni- cus apud Friedlaenderum p. 255. ad II. Y. 247: mäytes Tàp Ts 6o. Lnv65„6805