9

ab antiquis, quum de rebus ad vitam pertinentibus nihil traditum sit praeter nomina dig- nitatis ac muneris, quibus Zosimus ornatus erat. Haec notitia Photio debetur, qui cod. 98. exadvocati fisci et comitis dignitate eum condecoratum fuisse docet ¹). Utraque dignitas exadvocati sive advocati fisci et comitis una ab altera secernenda est. Digni- tas comitum jam inde antiquitus ad imperatorum tempora traducta Constantini Magni aetate novo aucta splendore prodiit. Is postquam publicorum munerum, dignitatum, titulorum novum ordinem instituit, maximo honori erat inter comites imperatoris referri, quorum numerus permagnus erat. Inter hos comites vicissim principes erant ii, qui magnis ornati commodis ac beneficiis consistoriani vocabantur, quorum duae classes erant; I) comites consistoriani latiori sensu, viri illustres 2) com. consist. strictiori sen- su, viri spectabiles. Ex hac altera classe eligebantur sexaginta viri, qui fisci euram ad tempus haberent, inde advocati fisci nuncupati, quo tempore exacto priorem dignitatem ac beneficia recipiebant.(cf. Pauly Realencycl. s. v. Comes, Consistorium. Reitemeie- rum. I. l. p. XVIII.). Splendida hac comitis dignitate quum Zosimus ornatus et cum reliquis viris spectabilibus a consilio principis esset, haud dubie Constantinopoli commorabatur; sed admirandum maxime est eum in munere publico constitutum tam vehementer in multos imperatores, christianos maxime, invectum esse; unde Reitemeie- rus conjecit post ejus obitum demum libros, quibus imperatorum res gestae traduntur, divulgatos esse, de qua re infra disputabimus.

Res a Zosimo traditas diligenter et attente legentem non poterit latere scriptoris consilium, quod ex opere relucet, neque id scriptor occultum esse voluit; immo in prin- cipio libri primi aperte se commonstraturum profitetur, quo consilio Romanorum res gestas eonsignarit, id quod partim diserte exponit verbisque illustrat, partim legentium sagacitati suspicandum relinquit. Ad Polybii exemplum et imitationem suam rationem ac consilium componens indicare sibi proposuit, quo pacto Romani haud longo tempo- ris spatio suis ipsorum sceleribus(σꝓρ οννχ Aατσσανσνακκφμςανð. cf. lib. I. c. 57) imperium everte- rint, quemadmodum Polybius, quibus conatibus iidem exiguottempore illud acquisive- rint, historia sua exposuerit. Ut hoc consilium in illustri monumento ocnlis objiceret, rationem non ineptam quidem iniit, tamen prae studio Polybium imitandi a recta via et lege, ad quas artem suam in rebus describendis dirigeret, saepe deflexit, res longius modo a Graecis, modo a Macedonibus, modo a Persis petitas passim inserendo, quae

—

¹) Merwchn Lroßbedy W5ox 5 Lo⁵ aopnro Aορερσαοσαοανeπηυοοο. 2