18

pugnantium speciem praebebat, ab Eleusiniis quotannis solemni aliquo die in Demophontis honorem edito dictum esse censemus. Eiusmodi ludus fuisse videtur Bααμννις Eleusiniorum, de qua Hesychius v. Ba³dντκmςε, ⁸ 0 mάMOoòνναυ,du! nlio*ρένννιτ Keεον αeιν ν. et Athen. IX. p. 406. D. rig d' νκ* εειο⁸ενυ Bad‿ννπι Eieuore vdο νν&u Oldd ια œeνννονσe˙οαςμν ναά ταάαοεεννν Baaa. Vide Preller. p. 109. Totum igitur locum sic reddimus: Certis volventium annorum temporibus in huius honorem filii Eleusiniorum per omne futurum ſtempus bellum et diram pugnam inter se concitabunt. Hac ratione si versus interpretamur, neque ad lacunae con- iecturam confugere cogimur, neque sententiarum ordo incommode interrumpitur. Neque tamen hoc poetae vitio dandum esse negamus, quod tam breviter atque obscure locutus est neque ludum illum sacrum propriis verbis accurate significavit. Sed caveamus hoc poetae, qui ab initio hymnum condidit, crimini demus; hos enim tres versus illo poeta minus dignos non dubitamus, quin idem interpolator, quem aliis iam locis maioris doctrinae studiosum deprehendimus, eo consilio interposuerit, ut demonstraret, qua ratione ludus ille, quo Eleusinii Demophontem celebrabant, ortus esset. Quod eum satis incommode fecisse apertum est. Nec sane quisquam negabit, eiectis illis versibus, reliqua optime inter se cohaerere; verba enim&1*α ϑε εαμνmο etc. sic ad v. 263 et 264., quorum causam con- tinent, prope accedunt.

*

Versus 365— 369. Prellerus a recentiore quodam poeta interpolatos esse recte iudicavit. Nimia enim hunc locum laborare verbositate, vetere poeta indigna, et verba continere non epicorum poetarum sed Atticorum propria; praeterea versum 370 sq. yi⁹ων ε α. IIeOGερένι 2ανρριαααέμαιαυς 6'eνοσσ em ταριιαααοs, a nuntio illo versuum 300— 364. LOXO. IIeOGε&⁶σ, ο ⁵υπτ⁶οα τνανmπνιν⁴dov etc., quo tanta lactitia Proserpina affecta est, iusto longius removeri neque convenire tristibus illis minitationibus, quae continentur vv. 367— 369. Verba Atticorum propria sunt deοmQιεαέιαν, ιε,&ucνεέαςω, αu, quam voculam neque apud Homerum neque apud alium quemquam poetam epicum inveni. Pro 9 ν₰ιꝙᷓFpTaumeisterum praebere video ιυσσασ, formam epicis prorsus inusitatam(vide, quao dixi ad Antimachi fr. 43.); quam si sumpsit ex cod. Mosc. a Schneidewino diligentissima cura recens collato, et haec, nisi forte librarii inscitia irrepsit, recentioris Attici poetae interpolationem manifestare videtur.*) Accedit, quod vv. 367— 369. ex eiusmodi praeceptis fluxisse videntur, quae recentiore aetate in mysteriis tradi solebant. Vide Vossii annott. ad h. l. Auget interpolationis suspicionem exitus versus 364. Cod. Mosc. praebet eνϑα⁴σ* 100G., quod Ruhnkenius mutavit in eνϑα ασα, ita ut versus 363— 365. nunc vulgo legantur:

00 10½ Ʒε αϑασ⁴σ¶άισιηνꝙ deε dονι dxolu, aτοωέαοσdmνυκννντπο τπααινοςσ α᷑ς εννυαυα ˙εοσσ dεασmOη⁶ďεαςσ πωἀᷣνιαωιν κι‿. Sed ˙να pro e„9 apud epicos poetas non memini me legere, sicut„˙ϑναε non ponitur pro&*ϑα*z si autem 2„⁹⁴ς' scribitur, asyndeton offensioni est. Itaque deletis sequentibus versibus Prellerus recte nobis priorem versus formam sic restituisse videtur: adτονπνααενο παι˙ο dis&νϑμυιν soνοs.

*) Quamquam pro Hoeυσιιαι facile 9ιιπαασαα, vox epica, interponi potest, hoc loco tamen retinemus υιαέιιι

sed v. 312., quum recentioris originis suspicionem non moveat, Atticam vocem 90100„ removere et vocem epicam uecy reponere non dubitamus.