17

in codice traditur, tuetur, sic interpretatus:„Auch jener nachbleibenden Ehre, sagt die Göttin, wird er wenig Genuss haben; denn seine künftige Regierung wird durch beständige Bürgerkriege beumuhigt sein.“ Hermannus, quem omnes, ni fallor, recentiores sequuntur, post v. 267. lacunae signum posuit; sed quid exciderit, de ea re inter eos dissensio est. Deinde pro codicis scriptura zo†ßye recentiores Fonteinii coniecturam 1 0„; ε receperunt (Ilgenius, Hermannus, Frankius, Baumeisterus); pro εν α*αιασσ Baumeisterus, Matthiaeum secutus, scribit 9ννναας. Si quid inter v. 264. et 268. ab initio interpositum fuit, sententiarum ordo efflagitat, ut honoris illius sempiterni, quem Ceres Demophonti consti- tuerat, ibi pluribus verbis mentio facta sit. Quae quum in vv. 265— 207., si de bello civili Eleusiniorum agunt, frustra quaeratur, in iis versibus, qui post v. 267. excidisse putantur, expressius traditum fuisse necesse est, qui Demophonti honor obtigisset vel qua ratione sibi illam gloriae immortalitatem in bello Eleusiniorum hic memorato peperisset. Sic Frankium statuisse videmus, recte Hermanni sententiam, in lacuna de Demophontis morte actum fuisse, reiicientem.„Videntur in illo bello, inquit Frankius, Demophontis honorificae quaedam partes fuisse, unde sibi illam gloriac immortalitatem peperit; de quibus hic exposuit poeta.“ Sed vellem ostendisset, quae illae partes esse potuissent in bello civili, quod perpetuo, per totam Demophontis vitam, ex quo maturam aetatem attigit, Eleusinii inter ac gessisse dicuntur. Eiusmodi partes quum haud facile inveniri possint, vel quod huius belli civilis Eleusiniorum nulla apud alios mentio extat, Baumeisterum scripsisse suspicamur A9*νναιοασι pro eν αλαν⁸ασα, ut de bello ageretur Eleusiniorum cum Atheni- ensibus gesto, in quo Demophon patriam defendens magnam sibi gloriam collegisset. Bellum, quod Athenienses et Eleusinii ducibus Erechtheo et Eumolpo antiquitus inter se gesscrunt, satis notum est, sed de rebus a Demophonte in bello Atheniensium et Eleusiniorum gestis nihil traditum habemus, neque etiam in carmine, quod die solemni ab Atheniensibus et Eleusiniis una acto recitabatur, eiusmodi belli mentionem fieri aptum fuit.

Versus 263 et 264. accuratius nobis perpendentibus non alia causa perpetui Demo- phontis honoris quaerenda esse videtur, quam quae indicatur verbis: obvexc„Oννυ uer⁵ν ενπι να εν dyxoονυν auvoe; quia Cereris deae genubus Demophon exceptus est et in eius ulnis dormivit, satis hoc fuit causae, cur perpetuus eum et vivum et mortuum apud Eleusinios honor et immortalis gloria sequeretur. Deinde de bello etiam longum per tempus ducto vel saepius iterato non apte dici putamus: αερν ααάα πdνταα 1π εινα⁴οων 6„⁴μ μσινασαι, i. e. bellum incipient, committent, concitabunt. Postremo G0*³, quam vocem omnes, qui x„ε scribunt pro cpye, de matura Demophontis aetate accipiunt, hoc significatu apud antiquiores quidem epicos poetas non invenitur. Has ob causas quum neque cum Frankio neque cum Baumeistero stare possimus, aliam loci inter- pretationem quaerimus, retinentes codicis scripturas eßQ et sy dA4*νισσ Ut iam supra diximus, si quid inter vv. 264 et 268. admittendum est, de nulla alia re quam de honore perpetuo Demophonti a Cerere tributo ibi expositum esse potuit; itaque vocem 1φ ſ[ inter- pretandum esse putamus: in eius honorem. Lai autem ex usu vetustiorum epicorum sunt tempora certo quodam ordine redeuntia, ita ut v. 265. interpretemur: Huius in honorem certis volventium annorum temporibus. Quae reliqua sunt verba, contineant necesse est id, quod Elcusinii in Demophontis honorem certis qui- busdam diebus omnium futurorum temporum facient. Quare 71048400„ αα‿ ꝙ. lν dν d1111041 G„⁴eεομασαι non de bello civili Eleusiniorum, sed de ludo quodam sacro, qui

3