16

autem forma, qualem Homericus poeta composuit, iuxta illas diu servaretur. Codex Mosc. unam ex spuriis tradidit. Minus probabiliter Frankius versus, quales nunc leguntur, a librariis factos esse opinatur, qui quum carmen ex corrupto et paene exeso codice deseri- berent, ea, quae temporis edacitate interiissent, suo Marte restituere conarentur.

De vv. 188— 211. assentimur Prellero, qui eos non a primo carminis auctore, sed a recentioris aetatis interpolatore profectos esse censet, quum et oratio, diversa a versibus et antecedentibus et sequentibus epica simplicitate conspicuis et vigoris Homerici plenis, languide procedat et res afferantur, partim quae cum eis, quae et in antecedentibus et in sequentibus proferuntur, parum congruant, partim quae eo consilio insertae, ut caeremo- niarum quarundam cultus Eleusinii originem traderent, narrationis progressum non adiuvent sed impediant. De singulis vide ipsum accuratius disserentem in libro de Cerere et Pro- serpina p. 92 sqq. Sed quaeritur, quomodo, antequam haec pars interposita sit, priora eum sequentibus cohaeserint. V. 187 sq. verba ε τππαν αεν εέοσασνονν 7) d' do en' 0060„ 5, r00 antiquioris poetae sunt, sed sententiam zνεν oc ue³⁴αοοωι τιοο*τ⁴αeέ m1¹Gε&ν àϑε— 9*loοο etiam Prellerum interpolatori attribuere, quamquam inde a v. 190. interpolationem incipere dixit, ex ipsius verbis apparet. Deinde v. 212. v ⁵ι Ʒϑε ⁴ἀ˙⁴ϑιν vOxs Si οιννοο Merdvεtoœ sine dubio a primo carminis poceta profectus est; qui versus si non extitisset, interpolator certe eum non fecisset, quia verbis, quae paullo ante posuit, repugnat. Nam usνσνπ ⁷ σε' et, quod sequitur Xaroe, dici non potuit, postquam in ver- sibus proxime antecedentibus Metanira cum dea haec illa iam collocuta est. Eo melius autem v. 212. cum sequentibus verbis Metanirae deam salutantis et consolantis excipit versum 188.

2doαναο᷑νOQo 1öI=ß d' σν επν ο⁶ο εν ποε— 1sι§Ʒσ ⁴μνιωω ꝙποωeσνν εωιισνσσ Mexνεέινοσ‿ I⁴.εο ρ2. Ut versus 188. expleatur, possis addere, quae leguntur v. 211. noduτνια jα: 260Mανμκο QQO0oIÓ' dοσ ννe⁶⁶⁶ν εειν Qπνννναιι 2i. sed quum et nomen mjd et vocem ο⁵υιμά εναα cum Hermanno, qui hanc apud antiquiorem Apollonio scriptorem vix inveniri dicit, antiquiori poetae adscribere dubitemus, versum hoc supplemento explemus: 560αοσαm)F) d" àdeςσ σνπ ο⁶ου ε* m2τνοσι ασ 9 ε⁴. dIa J'edo- de Cerere in exitu versus legitur v. 63. 250. 483.— 6πανα ϑεωσ v. 118. Sic versibus spurüis eiectis, qui restant versus optime inter se videntur cohaerere: al*α o§ϑε έ‿ιασοσν ττον ϑ2tοtοεο Ke*⁴εαο, 9„ d ddναοοσσςρ,&ν˙α αmOσπτυνν u*εο 7τα π‧ ατασαινιασν τeemν πυσαα τπαπννν, naĩd' um ν⁴νμπνσĩωοσα,»eo 9d⁷π a dε πασοaετ 86αmχοωRO+tv) d' dον ενιν ν Ʒ επQʃdα 9*⁴⁴ανν. 1†Gl οε ⁴μιιωνν ⁷τονόν Liνπριάόι Meνεεοα.

Examinemus vv. 259— 269.

De versibus 265— 267. viri docti non mediocriter dissentiunt. Ilgenius, cui Bothius assentitur, totum hunc locum ex nota marginali expressum esse opinatur(„quae traditionem servaret, Demophontis aetate bellum civile inter Eleusinios exarsisse“). Vossius locum, ut