15

ral æréoοεςε dον⁵αeν α Kelsoi. αεο⁵⁵α ϑε οσρςο Hdαμαα πι d aνα .ανοοο 1ιοçꝛ¶lMA;psta al IIa⁴μέό ⁴ πωάν να rolrr Naα⁵αον. Pausaniae auctoritatem, tres, non quattuor Celei filias in hymno Homerico nominari dicentis, confir- mant ipsius huius hymni versus 285— 288. Una sororum hoc loco Demophontem humi iacentem sustulit, altera ignem accendebat, tertia ad matrem properavit ex thalamo ducendam. Quam ob rem Hermanno assentimur, qui tres istos versus, nomina filiarum Celei continentes, sic conformatos esse putat ab interpolatore,„qui quum sequeretur alius narrationis fidem, pro nominibus, quae ab Homero scripta videbat, haec posuit, quae nunc leguntur. Et fortasse servavit partem aliquam verborum, quibus Homerus usus fuerat, quem credas ita scripsisse: r0eIg, doel e Sexl, oνοοσο νοοσ ε νιο

tum posuisse nomina, eorumque uni addidisse haec: ꝛ) 10 ν*τ x˖i εσπτ⁴m εν πηιαααι— Hanc Hermanni coniecturam in universum secuti, si hariolari licet in rebus incertis, locum a primo carminis auctore sic fere scriptum fuisse opinamur:

Tocig, 6œel τε ϑεια,*Oνυοιοοꝙ⁴⁷νοο ε&eοαα,

XM‿αισα.οω α ITIα‿νάιν mνπ ᷣαμά ᷣãονουνε

0000Spννν ταάαενιοε ε 5οι ϑτοσιν ⁶σάςσ˙ασν

d„αοο νi νοπταναμιν εένεα απιεενια μουν⁸⁶ιαέ

IIaναμαέ ⁴σμ, KeAEO νανσ ν ε!0Oς dοεουν. Vel ultimo versu Xaαεμ pro IIa⁵ααεοα⁴ερμι. Sic ut nunc versus in hymno leguntur, quae v. 113 sqq. sequuntur verba, ut ab omnibus puellis dicta proferuntur. Quod quum ab epica ratione abhorreat, verba ita immutata veteri poetae tribuimus, ut una Pammerope vel Saesara pro omnibus verba faciat. Locum ab initio sic institutum fuisse, probari nobis videtur verbis Ge ε&ραράα quae v. 118. in codice leguntur, sed, ut congruerent cum ante- cedentibus, ab editoribus in ς ε&eρ&eν mutata sunt.— Voci IIaνμρμα̈ mν non addidimus relativam sententiam 2⁶ν εποοσενεασατσ⁴ε νεν αμmOαςεοων, quia poetam de tribus solum puellis voce meαπνπwvix usurum fuisse credimus, sed ex v. 146. apposuimus KeAε Svνατ ον eidos doiοασν. Quae verba quum post Ka⁴*ει⁷ꝙϑν⁄ metro respuerentur neque post v. 105. 27 ε 700 KXeAerο Eleuοαυεεςο υιναάκe versu 110. repetenda esse viderentur interpolatori, scripsit:

Kaldενν ϑ, i) νν ποονενεαττm εν eναά εσmν imitatus, puto, versum Hesiodeum, Theog. 79.

Kal³ιυπνηmν, dε τινεοετ⁴ατι mεασπρνς meασασένν.

Pariter atque hoc loco v. 146. Pammerope vel Saesara a Callidice loco suo pulsa est.— Nominis Xxιςσέαοσ, quod ductum videtur a verbo Gαιασν, media syllaba longa usi sumus, Vossius in annott. ad v. 474— 478. utitur brevi: Hermannum a nostris partibus stare ex verbis intelligimus, quae scripsit Ep. ad Ilg. p. 105.„Itaque etiam v. 146. Kallidiwn pro Saesara vel Pammerope ab interpolatore posita videtur.“ Si brevis sit illa syllaba, uno versu, ut nos supra statuimus, tria sororum nomina contineri non potuerunt, sed epithetis adiunctis duos versus impleverunt.,

Ceterum interpolatorem, qui hunc locum immutavit, non post Pausaniae demum tem- pora fuisse existimamus, sed iam multo ante Pausaniam nova filiarum Celei nomina, ex genealogiis, quae ab Eleusiniorum gentibus fictae circumferebantur, sumpta, in hymnum interpolata esse possunt, ita ut diversae huius loci formae apud veteres extarent, pristina