11

V. S*α commode accedit ad xuον εν α|ο‿νποςσε*σκα* 5110-, neque minus miuœra edora (ef. Od. 5, 135 sq. H. in Cerer. 261. in Apoll. Pyth. 307.); sed haec verba nostro loco sie posita fuisse existimamus:

„M.* 1⁴⁴ 1ιdε α&eουνοοnb⁴τ⁶νμπιιον, 1εν εeνυα—ασα

vuο‿e εένναϑ(ςαμάυ⁴ιοισια εα dν,⁹ιοωQzάτcntœra dvra

§........

S⁵ασ τν ἀρdα dαα al s ⁶ε⁴οςσ ον mρ̈σem⁶σ Similitas verborum νουν»et dνασα initio duorum versuum sese excipientium causa fuit, cur librarius in scribendo priorem versum transsiliret.

II. Hymnus in Cererem.

Auctor hymni Homerici in Cererem id praecipue sibi proposuit, ut originem sa- crorum Eleusiniorum a Cerere institutorum enarraret. Quae res ita tractata est, ut ea pars, quae de summa re, de Cerere Eleusine commorante et sacra sua instituente agit, medium carminis locum a v. 98— 304. teneat, praecedant eae res, quae Cereri causa fuerunt Eleusinem perveniendi ibique commorandi, raptus Proserpinae et migratio Cereris filiam cum luctu et moerore per totum orbem terrarum quaerentis; cuius ira et dolor inde a v. 305. Iovis opera permulcetur, qui Proserpinam ab inferis arcessendam et una cum matre in Olympum reducendam curavit. Habemus igitur fabulam rei inter deos actae unam et quasi rotundam, cui de institutione sacrorum Eleusiniorum narratio ita inserta est, ut prae ceteris haec res promineat et summam totius carminis et caput sese offerat audi- entibus. Atque hoc poetam ob eam causam sic instituisse existimamus, quod, quum eo consilio carmen compositum esse inter viros doctos constet, ut festo aliquo die, qui cum Cereris Eleusiniae cultu aliqua ratione cohaerebat, sive Eleusiniis ipsis, sive Panathenaeis recitaretur, multum eorum, qui diem festum celebrarent, interesse putavit de origine cultus Eleusiniae deae eiusque in homines beneficüs aliquid audire.

At quum fabula, quae in carmine tractatur, in universum sit una atque integra, car- minis tamen ipsius conditio, si accuratius inspicias, ea est, ut neque idem orationis color neque eiusdem aetatis opiniones omnibus locis sese pracbeant et res hic illic afferantur, quae cum ceteris non plane consentire videantur; ex quo suspicio oritur, carmen, quale nunc est, interpolationibus non paucis esse inquinatum. Maior carminis pars et argumento et dictione eam aetatem indicat, quae prope ad florentissima epicae poeseos tempora, ad Homeri Hesiodique aetatem accedit; eos autem locos, qui posterioris aetatis esse videntur, maximam partem non tam ex grammaticorum recentissimi Graecorum temporis umbraculis temere prodiisse, quam ab iis, sive sacerdotibus, sive aliis hominibus, interpositos esse cum Prellero*) V. Cl. censemus, qui carmen iterum ac saepius Eleusiniis vel Panathenaeis reci- tandum ad caeremonias ſin Eleusinia paullatim inductas et sui temporis de rebus divinis opiniones accommodare vellent. Quae si ita sunt, operae pretium esse duximus perquirere, qualis iis partibus, quae recentiore tempore irruerunt, semotis pristina carminis forma fuerit.

Accedimus primum ad versus 19— 64.

Versus 21— 37. tam multa continent, quae offendant, ut non mediocrem suspicionem interpolationis nobis moveant. G. Hermannus quidem(Epist. ad IIg. p. 99.) patrocinium

*) Preller, Demeter und Persephone. p. 65 ff.