10

V. 416 sqq. njrorg d'εοινκν⁴εοςςσ uiνν bea ud*ν ενπορτινενν εκν⁶νοοπ, ⁸9ε4ꝗ απe,

val*Oαεν πμιο tdννν 1αρανσϑεπσ eιςστς˙ εεοeς

ISr O&εto*jride αrd ⁴αμέοσοσςσι ʒςνꝙ˙νυι xsεεοαm–

G*⁴εοα⁴‿αεον εον⁴mεσε*ινέαασςσε d Colgos 1*⁴οαυν. Editores inter v. 418 et 419. lacunae signa posuerunt, obiectum enim ad verba Aa⁵ανeν d'en' doισιε⁴ εεος desideratur. Cf. v. 499— 502. Aliter de nostro loco iudicat Schneidewinus. Extremam versus 418. vocem Xeεο ex sequentis versus exitu per errorem librarii irrepsisse opinatus scripsit:

1..⁵αρ έι υ⁴ςσσς υονμα mA*ναντρ eεειεοννσκεε εαν⁴ 1ιοο⁹. Similiter is, qui codicem Mosc. scripsit vel emendare conatus est: 1u⁴αεασσà³ dσπσααασ⁴ 13O„*νντιο vεneοσmνεe. Sed virum doctum fugit, primam vocis dοon syllabam corripi neque omnino hac voce uti poetam huius hymni; nam alteram partem versus 423. cum sequentibus verbis usque ad z½ααι ³ε eiiciendam esse Schneidewinus docuit. Nos Schneidewini rationem comprobamus, sed quum vox d.ꝓ νοραμαάα in hoc hymno vulgo cum adiectivo coniungatur, praeplacet: 1.* d'εασιαιναιιινν(˙υοωναμαό Avτν oeUtmerοmπιιε.

Confer v. 52— 54. Verba eOaαrεεν⁶ν et en dυιστεεο⁴ aliquam similitudinem habent, ita ut facile potuerint confundi.

V. 436. Bovugdve, 1uπρανιντα, ποωνν˙έννν μμεκνε, dz⁸ς‿ dαe.

Respiciens versum 31. Xoοο⁵ευννε dαmds rαον, in voce TrOνε⁴μιεινε, sine dubio corrupta, adiectivum aliquod, quod ad artem musicam pertineat, latere suspicamur, praesertim quum paullo ante Mercurius eximiam suam artem ad chordarum sonum cantandi praestiterit et omnis haec Apollinis oratio circa citharam a Mercurio inventam et cithara canendi artem vertatur. Itaque ex Toveiseεe facio ποαιιηφεν³ομε, ut hie versus evadat:

Bougpoe, 2ννάαηεμντιι, π³ινμμννιε dασς rα‿νοe. Adiectivum quidem ⁵⁵⁶νμμιναοσα alibi non legi, sed ex nomine proprio IIol⁶νμάηρυιοσοι(Quint. Smyrn. 2, 292.) et nomine Musae IToauiuνieν, quae proprie adiectiva sunt vi, etiam adiec- tivum r011ενιος extitisse colligere licet; neque mirum esset, si poeta, qui et alia verba ipse finxit, ut 1πηφαανιιεα in hoc ipso versu, primus hoc adiectivo usus esset.

———— V. 460 sqq.»Ml 1⁴α τε*αeε⅜μνο dzνεον 7 1εν ενοινοσε

2u600»„ 2»„ d.ϑυόυ⁴ατοισι εαά‿ 52ιοων 1εμαονέο

Sα⁴α ταἀ‚ννμασ dοσα αν εέςι τι⁵ςσ 0d κιαάαησmασασ. Vox 1νκόφανειςσα hoc loco sensu caret. Casu aliquo ortum esse videtur ex extremis versus praecedentis verbis: 7„ eyο⁴ ge, ita ut extrema pars versus 461. interiret. Quare Schneidewinus post v. 460. versum, cuius ultima vox fuisset 9 10, excidisse ratus, totius loci hanc fuisse conditionem censuit:

„l ⁴αα̈ τε οαeκιεέυοινν ⁶(⁷νττν, ⁴εν εꝓοιν οσε

........*ο

1600„ S» d.⁴σσ⁴m οσι να‿ dàοeν νυμαμμα εα⁴ἀντα,]

66*⁵ τ μe[ν⁊õ2ᷣά⁴ dενρσσα εαά ες 1εοο νκ μmρα☚ηυμσ.